Maandelijks archief: december 2018

Reisverslag Kampala, AK-47’s en Sunshine

23 mei 2011

Na weer een weekend lang in Kampala te zijn, en de avonturen die ik vandaag heb beleefd wordt het weer tijd deze online te zetten! Helaas nog steeds geen foto’s, ik heb ze er gister geprobeerd op te zetten maar werd geëlektrocuteerd toen ik het stekkertje in de computer wilde doen.

Ik heb de afgelopen dagen vooral veel sightseeing in de stad gedaan, waarbij ik zoveel mogelijk mensen heb aangesproken met Ki Kati (Hallo), Oli Otya (Hoe gaat het?) wat ze allemaal heel erg leuk vinden en dan vragen waar ik dat heb geleerd en hoelang ik al in Oeganda ben. Nadat ik iets heb gekregen, of ergens ben gebracht eindig ik ook altijd met Wabele Nyo (Heel erg bedankt) en dan Ssebo (sir) of Nnabo (m’am). Sinds kort voeg ik daar ook wel eens Siba Bulungi (Fijne dag nog) bij.

Ondertussen loop ik er een beetje bij zoals Danny Archer in Blood Diamonds (voor de kenners), en zo voel en gedraag ik mij ook wel. Lange lichtbruine afritsbroek, wit hemd, zwart overhemd, zonnebril en soms (sorry voor de ouders die ik nu erg laat schrikken maar anders is de picture gewoon niet compleet) een Afrikaanse sigaret. Als een mzungu die zijn zaakjes geregeld heeft en overal wat mensen kent.

Ik zorg er voor dat ik altijd muntjes van 200 shilling (ongeveer 8 eurocent) bij me heb en geef er ook altijd eentje aan elke zwerver of bedelaar die aan de kant zit waar ik vaak een flinke glimlach van de bedelaars voor terug krijg en een goedkeurende blik van de zakenmannen/vrouwen die langs lopen. Zo kwam het dus dat ik uiteindelijk dacht van fuck it, ik ga gewoon een praatje maken met een groepje politieagenten.

Nu zijn dat niet van die lulletjes daar in Nederland, maar grote gasten in blauwe camouflage-uniformen met ieder een AK-47 (daar heb ik er inmiddels echt honderden van gezien) die een beetje vijandig om zich heen kijken. Maar toen ik er dus weer een groepje (ongeveer 6) zag zitten waar ik toch langs zou lopen nam de roekeloosheid het over en zou ik als excuus vragen waar Garden City Shopping Mall (voor kenners zoals Anneke) ongeveer lag. Dus op mijn meest beleefde maar toch als zelfverzekerde mzungu begonnen met Ki Kati, Oli Otya (waar ze een beetje geïrriteerd van opkeken maar er een wel om moest lachen) dus vragen waar die shopping mall en was direct gevolgd met ‘smoke by the way?’ terwijl ik uitnodigend het pakje sigaretten (van 2 euro) ophield. Dat vonden ze allemaal wel een goed idee en zo begon een kort gesprek van ongeveer 3 minuten over of het druk was enzo. Uiteindelijk liep ik weg bedankend met Webae Nyo Ssebo! en werd daarbij lachend gegroet door 6 mannen met AK-47’s 😛 Ik kan nu nog steeds niet geloven dat ik het durfde maar ik voel me vandaag de hele dag al geweldig.

Daarnaast reis ik ook erg veel met de beruchte boda boda’s, waar je altijd een beetje mee moet afdingen en daarna een vaak spannende (maar zeker leuke!) rit krijgt door het ongeregelde verkeer in Kampala. De leukere stoppen echt voor niks en sneaken overal doorheen, waar je zelf wel dan voor moet oppassen dat je geen andere boda boda’s, auto’s, of personen raakt. Boda boda’s by the way zijn motortjes met een goede zitplek achterop.

Op verzoek van Anneke heb ik ook al een heerlijk pizza’tje bij Centenary Park gegeten waar ze de actie hebben dat als je een grote neemt je er een kleine gratis bijkrijgt (ik heb me dus nog nooit zo vol gegeten) waar ik na een fooi van 3000 shilling (1 euro) het nummer kreeg van de serveerster die me een keer mee uit wilde nemen 8) ik weet nog niet of ik dat ga doen maar het is denk ik wel een goede manier om in contact te komen met uitgaande studenten of sowieso te ervaren hoe uitgaan in Afrika is (zonder mzungu’s).

Daarnaast lig ik vaak tussen een uurtje of 4 en 7 (als het donker is) te chillen op ons dakterras met Afrikaanse soda’s, Afrikaanse biertjes, Florence and the Machine (met dank aan mijn broertje) en een goed boek (Shogun) dus ook al redelijk bruin aan het worden! En zo ziet mijn dagelijkse Kampala-leventje er dus eigenlijk uit.

Morgen ga ik op bezoek bij een Afrikaanse student (Emmanuel Wabwire) in Mukono (30 km naast Kampala) waar ik zelf alles een beetje moet uitzoeken hoe ik dat ga overleven met het openbaar vervoer, want moet via een taxi, boda boda en terugweg is nog helemaal een raadsel. Maar dat gaat wel loslopen 🙂

Mzungu Time

21 mei 2011

Na 3 uur te hebben gewacht tot er weer stroom was ga ik er eens goed voor zitten alles van de afgelopen dagen te vertellen. Momenteel heb ik een blauw oog en dikke/geschaafde elleboog, dus dat beloofd wat. 🙂

Toen ik de volgende dag wakker werd in het guesthouse ben ik direct met onze chauffeur Radjab de stad in gegaan voor malariapillen, een simkaart, Ugandan shillings en wat mzungu (westerling) eten. Enorm veel te zien, veel leger en politie op straat, bijna alleen maar goed geklede Ugandezen en heel veel fruit. Toen ik terug kwam was het redelijk druk in het guesthouse en bleken er zo’n 13 Nederlandse toffe dames en heren te zitten die me mee uit eten vroegen bij een Koreaan.

En zo begon een wervelende eerste week met een aantal geneeskunde studenten die hun co-schappen hier in Uganda aan het doen zijn. Die avond was al erg gezellig en heel erg lekker gedronken en gegeten. Die nacht nog drankspelletjes gedaan en redelijk laat voor Afrikaanse begrippen naar bed (02:00). De volgende morgen werd ik gevraagd mee te gaan naar Jinja om te gaan raften en daar kon ik natuurlijk geen nee tegen zeggen! S’middags nog even met de boda boda de stad in gegaan en downtown een kijkje gaan nemen. Zijn toen met een shuttle naar Jinja gegaan waar we met zijn zevenen + bagage maar net inpasten en heb er 3 uur hele gave verhalen gehoord over de studententijd, geneeskunde-begrippen, en hun tijd in Afrika. We kwamen aan op ons resort naast de nijl met echt een enorm mooi uitzicht en overal aapjes, vogels, hagedisjes etc. Na erg lekker te hebben gegeten zijn we naar bed gegaan om de volgende ochtend 07:00 op te staan.

Er zijn trouwens tussen al deze verhalen door veel leuke foto’s gemaakt, vooral door de anderen, dus ik probeer zo snel mogelijk aan die foto’s te komen en ze online te zetten! Nog even geduld dus 🙂

Het raften werd georganiseerd door een paar Australische gasten en was in de Nijl, op een plek waar extreem veel stroomversnellingen zijn en kleine watervallen wat wij ook zeker gemerkt hebben. Na steeds een spannende afdaling wat soms gepaard ging met een flip over, of het verliezen van sommige inzittenden ben ik een keer uitgegleden en had daarmee mijn elleboog flink geschaafd, maar met 6 aankomende artsen was desinfecteren echt geen probleem.

Die avond zijn we na weer heel lekker te hebben gegeten samen met de australische gasten gaan feesten waar dingen gebeurden zoals een TNT bomb (glaasje brandende drank aan je tepel vastplakken doordat het een vacuüm zuigt), shotten in een kayak aan het plafond en nog veel vreemde dingen. Ik ben toen ook de praat geraakt met de barmannen Moses en Patrick, waarvan Patrick een Ugandese student was die iets met business studeerde. Met hem heb ik dan ook uren lang over van alles en nog wat gepraat en andere mijn militaire bevindingen over Afrika, de rellen in Kampala, Joseph Kony etc. Zijn naam, mailadres en telefoonnummer in bezit dus de eerste student is binnen.

De volgende dag wilde vooral Marjolein bungeejumpen en ik kon natuurlijk niet afhaken dus zijn we uiteindelijk met zijn vieren naar de 44 meter hoge toren geklommen die boven de Nijl stond. Het vette eraan was vooral ook dat je in de Nijl sprong, daar kopje onder ging en dan nog een paar keer ondersteboven van het uitzicht kon genieten. Het probleem bij mij was wel dat ik nogal hard met mijn gezicht in de Nijl sprong dus vandaar het blauwe oog 😉 maar vet was het ieder geval wel!

Gister zijn Max, Tom en ik terug naar Kampala gereden en na een vermoeiende rit door het festival genaamd Downtown op vrijdag kwamen we na 3 uur redelijk vermoeid aan en zijn al snel gaan slapen. Tom en Max moesten vandaag door naar Kosoro om daar in een ziekenhuis te werken dus ik heb vandaag even een rustdagje met veel chillen, slapen, internetten, eten en lezen 🙂

Maar foto’s zeggen natuurlijk nog veel meer, dus nogmaals, die komen er zo snel mogelijk aan!

De reis

17 mei 2011

Na zondag een geweldige dag te hebben gehad en s’avonds lekker wat biertjes te hebben gedaan met het afscheidscomité had ik er na 5 uurtjes slaap nog steeds zin in!

Op het vliegveld was het wel nog even spannend met naam op het paspoort en ticket maar lukte uiteindelijk allemaal in een keer. Nog uitgezwaaid door Tijn, Bas, Boys, Jasper, Emma, Jolan en m’n moeder en toen stond ik er alleen voor. Vliegtuig was redelijk comfortabel en kon allerlei films zien (goed begin dacht ik = 127 hours) maar raakte al snel in gesprek met een Noor (Ken) op weg naar Istanbul voor een zakenreis.

Istanbul was zelf echt enorm mooi vanuit het vliegtuig, kon er zelf alleen niks van zien op de grond, want moest direct door naar mijn andere vliegtuig. Die was een stuk krapper en was toen ook redelijk kapot al, waar ik na 3 uur vliegen gelukkig werd gered door een enorme maaltijd van alles en nog wat waar ik ondanks de vele groentes alles tot het laatste kruimeltje heb opgegeten om mezelf wat te sterken. Er waren enorm knappe stewardessen die zich aan het vervelen waren dus heb daar nog mooi een praatje mee kunnen maken 😉 Na 6 uur vliegen kwamen we dan eindelijk om 1.20 aan op het vliegveld Entebbe.

Na heel makkelijk een visum te hebben gehaald en mijn bagage te innen kwam ik bij de deur waar zo’n 8 Afrikanen met een bordje stonden en me aan het aanstaren waren. Dus nogal ongemakkelijk naar ze toe gelopen om te lezen wat er op stond, en hey, mijn naam stond er ook op! Door een hele aardige driver van het guesthouse naar het guesthouse gebracht en direct in slaap gevallen!