Uganda Blog 27-3-2019

Dit schreef ik in mijn eerste blog, ongeveer 12 weken geleden:

“Hier haal ik weer inspiratie uit in hoe ik strategisch en tactisch advies kan geven aan de oppositiepartij en uiteindelijke doel: Bobi Wine. Bobi Wine was een popster uit de ghetto die opkwam voor jongeren van Oeganda en is nu de rijzende ster in de nationale politiek is met zijn beweging: People Power, waar hij democratie en vrijheid vanaf onderen promoot. Met een gemiddelde leeftijd van 15 heeft Oeganda een erg jonge populatie.

Hopelijk kan ik bij Bobi Wine en Besigye een goede indruk maken. Ik verwacht dat één van deze twee de nieuwe president van Oeganda zal worden en dit zijn de twee revolutie leiders op het moment. Wat ze nodig hebben is een sluwe adviseur/strateeg die het juiste advies kan geven om deze geweldloze strijd tegen het dictatorschap te winnen. Als ik het goed aanpak, kan ik die strateeg worden.”

Gisteren ben ik bij Bobi Wine thuis geweest, waar we van gedachten konden wisselen en ik de beste indruk tot nu toe achter heb kunnen laten. Ik wist dat er waarschijnlijk weinig tijd was, dus had van te voren een brief geschreven waar ik enkele strategische ideeën in had verwerkt en mijn diensten als strategisch adviseur voor de vreedzame revolutie aanbood naast mijn visitekaartje, waar op de achterkant mijn motto ‘Light up the Darkness’ staat (en hem direct opviel). Ondanks dat hij vandaag vertrekt, en we elkaar dus nog op het nippertje hebben gezien wilde hij me graag gisteravond wat langer spreken (ik dacht onder het genot van een biertje).

Rond een uurtje of 23:00 pikte hij me dus op onderweg naar een herdenking / rally van een man die onschuldig in het openbaar was geëxecuteerd door de politie. Hij reed zelf en er waren 3 van zijn luitenanten ook in de auto. De 30-45 minuten in de auto naar die plek waren echt super chill, ik had mijn eerste indruk al gemaakt en kon nu dus direct als strateeg / adviseur mijn ideeën en observaties delen. Hij sprak ook vrijuit over wat de plannen en uitdagingen van People Power zijn, wie hij zelf was en waarom hij was opgestaan tegen het onrecht et cetera. In deze auto hebben we onze vriendschap gevormd. Toen ik hem vertelde dat ik niet kon wachten om in Nederland mijn mond open te doen (publiekelijk ipv geheim) over het onrecht in Oeganda, vroeg hij of mijn undercover rol nog overeind stond bij de regering, en of het niet beter was dat zo te houden zodat een actievere rol in de vreedzame revolutie kon spelen. Ik denk dat het allebei mogelijk is (kan ook gewoon communiceren vanuit Nederland) maar ga ik wat beter over nadenken.

Niemand wist dat we eraan kwamen, want anders zou de politie zijn gemobiliseerd en wij gearresteerd of ieder geval gestopt die rally bij te wonen, was dus ook 1 persoon die alle telefoons veilig zou stellen zodra er politie zou komen (want anders worden die gestolen en krijg je niet meer terug). Toen we in de buurt kwamen van die rally, zag iemand dat Bobi Wine in de auto zat, en ontplofte de buurt vol energie en blijdschap. Allemaal mensen die  naast de auto gingen rennen, zingen en People Power leuzen aanhaalden. Toen we bij de rally aankwamen ging ik vooruit met een van de luitenanten (mijn toegewezen bodyguard) binnen de menigte om het van een afstandje te volgen, en Bobi volgde paar meter achter me. Ook nu werd iedereen wild en met zijn allen zingen, heel tof en intens om mee te maken. Dit duurde ongeveer een uur, waar Bobi meeleefde met het onrecht, mensen inspireerde om dit niet langer te pikken en vreedzaam verzet te tonen tegen het dictatorschap. Nadat dit klaar was gingen we terug met de auto en een escort kregen van tientallen dolblije jongeren op hun Boda Boda’s. Op de terugweg, Bobi eerst nog vol energie met zijn luitenanten en daarna een stuk vermoeider en ik onder de indruk, nummers uitgewisseld en: ‘It was amazing meeting you again Erik, I’m inspired by you as such a young person committed to fight injustice, let’s keep in the touch’.


Daarmee heb ik al mijn doelen voor de stage in Oeganda behaald (baan, zelfontwikkeling, stage, onderzoek) en is deze blog dus ook enigszins een reflectie op mijn tijd hier.

Vooral die meeting met Bobi Wine heeft veel doorzettingsvermogen en geduld gekost. Nadat ik zijn nummer had gekregen en had geprobeerd te bellen en daarna een bericht had gestuurd kreeg ik geen reactie. Na ongeveer een week zag ik dat die online was en stuurde nog een bericht, waarna hij me belde dat die graag wilde afspreken in de avond. Ik heel blij natuurlijk, maar ik hoorde in de avond verder niets meer en kreeg hem weer niet te pakken. Ik stuurde een bericht dat ik hem zou graag nog zou ontmoeten maar moest ook weer niet te desperate gedragen, dus geduldig zijn. Dit was extra moeilijk omdat ik wist dat hij diezelfde week uit Oeganda zou vertrekken.

Nadat hij naar Dubai vloog accepteerde ik het dus maar, dat het niet ging gebeuren. Toen kreeg ik ineens een appje van hem kreeg waar hij zijn verontschuldigingen aanbood en vroeg een afspraak te coördineren met collega Roy. Ook hier kreeg ik in eerste instantie geen reactie / afspraak uit tot ik hem gister te pakken kreeg, en hij vertelde dat Bobi woensdag weg zou gaan voor langere tijd, maar als ik 09:00 bij zijn huis zou zijn dinsdag (vandaag) we wel iets konden regelen. Toen ik daar 08:45 was moest ik uiteindelijk nog 2.5 wachten omdat ze met iets bezig waren. Toch werd het allemaal beloond met het moment dat we eindelijk kennis maakte. Een goede les doorzettingsvermogen en geduld voor mij.

Ook de vele interviews van de afgelopen tijd waren interessant. Bijvoorbeeld in dat gevaarlijkste ghetto van Oeganda, waar iedereen aan de drugs zit en dronken is. Ik was bezig met mijn interviews (die gaan over dictatorschap, revolutie etc. ofwel iets wat de regering absoluut niet wilt dat ik die informatie krijg) toen er OPEENS een politieagent en LC1 (lokale bestuurder) naast me stonden… Ik dacht dus shit, nu zit ik echt in de problemen maar groette beleefd en deed alsof er niets aan de hand was. Toen gaf degene die ik aan het interviewen was ze €2.5 en vertrokken ze weer en vertelde hij me: ‘this is how Uganda works’. Nog vier andere interviews gehouden maar de meesten zaten aan de drugs dus waren niet zo lang, die drugs werden ook overvloedig aangeboden maar wees ik beleefd af.

Andere interviews hield ik op Kyambogo universiteit (op één na grootste van Oeganda) waar ik eerst een lezing had bijgewoond (en werd gevraagd zelf een praatje te houden) waar ik het had over Light up the Darkness en ook wat kaartjes uitdeelde. Kort daarna kreeg ik de vraag of ik niet wat meer wilde vertellen over dat Light up the Darkness, wat ik deed en blijkbaar in staat was studenten te inspireren, want de leider van die groep heb ik daarna nog een paar keer gesproken waar hij die Light up the Darkness volledig omarmde, als het licht het nieuwe Oeganda, en de darkness het machtsmisbruik, tribale verdeeldheid, corruptie etc. Hij gaat een campagne beginnen (genaamd Light up the Darkness) om de verlichting die hij zelf heeft ondergaan te gaan verspreiden op eerst zijn universiteit en daarna alle andere universiteiten. Ik adviseerde hem ook naar de boeren toe te gaan, omdat ik denk dat studenten + boeren een inherent revolutionair potentieel hebben en zie veel potentie in deze Arthur (22). Deze ontwikkeling zal ik dus ook met interesse blijven volgen.

Op persoonlijk gebied merk ik dat ik sterker aan het worden ben van die 2 x 50 push ups per dag. Ik heb de hele Art of War stap voor stap (een paar zinnen per dag) geleerd (ik zou dit nog 1 of 2 keer moeten doen om uit mijn hoofd te kennen) en een persoonlijke transformatie ondergaan op het gebied van discipline en uitstelgedrag. Een boek genaamd Millionaire Succes Habits heeft hier ook veel bij geholpen. Ik kookte dagelijks lekkere maar simpele gerechten en ben zeer tevreden met mezelf de afgelopen drie maanden.

Ook stagebegeleiders waren erg tevreden en verwacht ik een hoog cijfer van te krijgen. Ze vroegen me meer stagiairs te sturen en een band op te bouwen tussen FDC / Oegandese universiteiten en Universiteit Leiden, wat ik zal gaan doen.

Mijn belangrijkste les tijdens deze stage was dat ik niks of niemand anders nodig heb om al vreedzame revolutie strateeg te zijn. Afgelopen jaren veel manieren bedacht om dit te worden via omwegen; officier, militair analist, diplomaat, professor, mediator etc. etc, welke allemaal een lange weg zouden vormen om de strateeg te worden. Afgelopen maanden was ik die strateeg gewoon al, en het enige wat ik nu moet zien uit te vogelen (heb ik denk ik al gedaan zelfs) is hoe ik hier mijn brood mee gaan verdienen. Ik ben er van overtuigd dat ik de beste vreedzame revolutie strateeg ter wereld kan worden, en dat ga ik dus ook doen!

Ik zie dan ook erg veel uit naar mijn terugkomst in Nederland en komende leven. Tot snel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *