Categoriearchief: Uncategorized

Uganda Blog 13-2-2019

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn laatste blog deelde. Ik heb afgelopen tijd vooral hard gewerkt aan het onderzoek, interviews en strategische plan. Deze week moet het strategisch plan af zijn (3 weken eerder dan de planning) dus dat wel een uitdaging maar gaat lukken. Ook mijn onderzoeksvoorstel moest ik flink herschrijven waar ik deze week reactie op krijg. Alles dus volgens planning en op schema, veel nieuwe interviews ingepland (nu 9 gehad van de minimaal 20) en het ziet er naar uit dat de plannen voor stage ook op tijd kunnen worden uitgevoerd.

Mijn CV kunnen herschrijven en rustig begonnen met solliciteren en ogen openhouden voor interessante functies (nu twee verstuurd). Ik hoop heel erg dat ik tijdens het afstuderen al wat gesprekken kan hebben om voor mijn 29e een studiegerelateerde baan te vinden (EINDELIJK!!!!), dat natuurlijk het uiteindelijke doel was van het studeren. Het zal misschien wel meevallen in de realiteit maar ik verwacht dat een baan krijgen een fundamentele verandering zal zijn omdat ik 1. Eindelijk geld ga verdienen en 2. Kan beginnen met groeien op professioneel gebied en carrière maken en 3. Eindelijk 100% van mijn tijd kan steken in iets wat me verder helpt zoals hier, iets dat door bijbanen / noodzaak inkomsten in NL nog niet mogelijk was.

Vorige week was de eerste wat minder leuke week toen er wat problemen waren met de bank, een vak waar professoren nalatig waren geweest en het plan opeens drie weken eerder af moest zijn. Zitten er helaas ook tussen maar alles kunnen oplossen.

Nog een waterval bezocht met huisgenoot en wat meer gesocialized met huisbaas en zijn vrienden maar ga ik niet meer doen, want helpt niet bij het bereiken van mijn doelen: zelfontwikkeling, onderzoek, revolutie, baan.

Er waren twee studiegenootjes in de stad maar helaas wat verkeerds gegeten en gemist. Eind februari komen er weer studiegenoten dus zie ik erg naar uit. Na deze week nog maar 6 weken en moet nog veel doen, helaas de leiders die ik graag wil ontmoeten Bobi Wine en Besigye nog niet ontmoet, dus moet ik beter mijn best voor doen. Volgende week wel een koffie doen met de Nederlandse ambassadeur voor een goed gesprek over de situatie in Oeganda. Hoop hier een goede indruk te kunnen maken.

Sporten gaat goed, Sun Tzu leren ook (beste idee ooit, krijg hier erg veel strategische inspiratie door, wat direct weer resulteert in beter advies binnen FDC = reputatie goede strateeg). Veel Swahili woordjes en zinnetjes geoefend en begin het weer steeds beter te spreken op straat. Nog wat zinnetjes in Luganda, Ayankole en Luo geleerd zodat ik meerdere bevolkingsgroepen kan aanspreken. Hond is dolblij als ik thuiskom. Met iedereen op kantoor goede en leuke band kunnen opbouwen.

Maandag was een FDC leider conferentie, heel leuk om mijn studiegenootje namens de krant daar te zien. Paar maanden geleden zaten we samen in leslokaal en nu vanuit verschillende rollen in Oeganda op zo’n conferentie. Er was veel media aanwezig en ben gefilmd / gefotografeerd dus hopelijk leidt dit niet tot vragen bij intelligentie van dictatorschap en problemen in mijn vrijheid / veiligheid. Even afwachten. De media moest alweer snel weg en heb later op de dag nog kort praatje gegeven over de problemen onder het dictatorschap in Oeganda en vooral strategie de partij terug op de agenda te krijgen als leiders van de revolutie komende drie jaar. Was alleen de weinig water die dag, dus uitgedroogd en veel hoofdpijn. Was dus ook niet mijn beste speech (zoals eerder FDC diaspora conferentie in Den Haag wat resulteerde in staande ovatie) maar toch applaus na de meeste zinnen en verschillende leiders die er later meer over vroegen.

Gister ook bijzondere ervaring gehad. Ik ging langs bij Joseph voor mijn onderzoek, aangezien hij een initiatief had opgezet dat jongeren hielp hun situatie te transformeren. Zou dit eigenlijk vorige week al doen maar ziek geworden, had hij me 5000 shilling gestuurd voor een fruitsapje. Toen ik bij zijn huis aankwam in een sloppenwijk besefte ik direct dat het initiatief niet geschikt was voor mijn onderzoek vanwege de extreme armoede (en dus kleinschaligheid) waar hij in leefde met zijn vrouw en 7 kinderen. Ik kreeg de beste stoel van het huis (vind je normaal gesproken op de vuilnisbelt) en werd voorgesteld aan de kinderen. Hij was een opgeleide accountant (hij liet zijn CV en diploma’s zien) maar al twee jaar zonder baan en schraapte nu genoeg bij elkaar als boda boda driver. Het huis was net zo groot als mijn oude kamertje op Oosteine (2 bij 2 m4) maar toch leek dit niet uit te maken. Meeste kinderen waren naakt en kapotte kleren maar ook dat maakte allemaal niet uit. Iedereen was gewoon blij en nieuwsgierig en ik was niet de wandelende portemonnee welk gevoel je vaak krijgt in meer toeristische (arme) plekken of bij veel andere Oegandezen. Gewoon een gewaardeerde gast, welk gevoel Vera en ik ook vaak in Iran kregen.

Hij vertelde over zijn leven en stichting en we hebben een officiële meeting gehad (met opstellen en nauwkeurig volgen van agenda alsof we als CEO’s onder elkaar waren) als bezoeker van zijn stichting. Hierna kreeg ik een soda en cake (welke ik deelde), en toen ik wegging kreeg het speelgoed van een van de kinderen, een zelfgemaakte auto van ijzerdraad en het rubber van kapotte slippers als wielen. Dit was een bijzondere ervaring om van een familie dat in complete armoede leeft, en vaak moet strijden om dagelijks 1 maaltijd te kunnen eten, zoveel te krijgen. Ze verwachtte niks, het enige wat ik deed wat het tonen van respect en vriendschap en luisteren naar wat de man te vertellen had.

Al vroeg in het gesprek vertelde ik de man (Joseph) dat ik zelf student ben en niet kan helpen op financieel gebied, die vertelde dat dat niet uitmaakte en meer geïnteresseerd was in mijn vriendschap. Dit soort ervaringen geeft me hoop in de goedheid van de mens en wat de uiteindelijke reden is om te werken aan een vreedzame revolutie in Oeganda, om dit soort mensen en hun gezinnen een betere toekomst te bieden.

Uganda Blog 2-2-2019

Afgelopen week ben ik vooral aan de slag geweest met mijn onderzoek welke de volgende vraag heeft: hoe kunnen jongeren in Oeganda hun situatie transformeren met vreedzame methodes? Het plan was om twee initiatieven te vinden die proberen deze verandering waar te maken, en dan op een illustratieve manier antwoord te geven op de vraag aan de hand hoe zij dit doen. Voordat ik naar Oeganda ging wist ik nog niet welke initiatieven voldeden aan deze eisen (jongeren, transformatie situatie, vreedzame methodes).

Inmiddels heb ik er twee gevonden en heb ik afgelopen week bij het eerste initiatief 9 interviews kunnen afleggen. Deze waren relatief kort tussen 15 en 30 minuten maar al erg interessant. Dit initiatief heet Action for Liberty and Economic Development (ALED) en is opgericht door een oud IDSS-lid: John. Hij is een van de meest inspirerende en eerlijke Oegandezen die ik ken.

Het doel van ALED is om jongeren te verbinden en te helpen bij hun zelfontwikkeling. Vooral ondernemerschap, unity through diversity en focus op talenten maakt het een inspirerend initiatief met een focus op dialoog en broederschap. Ze hebben een stuk land gekregen waar ze nu twee jaar landbouw verbouwen en hier steeds beter in worden. Wat vooral tof is dat er veel leiders van verschillende partijen, religies en leeftijdsgroepen zitten en in staat zijn goed met elkaar samen te werken. Zoals iemand het verwoordde: zodra we het ALED kantoor instappen, laten we de jas van onze politieke partij buiten. Het is een denktank die streeft naar een beter Oeganda en ik denk dat ze nog een grote rol gaan spelen in het bouwen van Oeganda de komende tijd. Mijn andere initiatief is de Jobless Brotherhood geïnspireerd door de Muslim Brotherhood van Egypte (die een belangrijke rol speelde in de revolutie daar).

Wat ook bijzonder om te zien is, is de herkenning van aardig wat IDSS structuren, ideeën en activiteiten. John heeft zich laten inspireren door de sterke punten en initiatieven van IDSS en heeft het zich eigen gemaakt op een nog betere en sterkere manier. We hebben enkele uren samen gepraat (helaas niet opgenomen voor onderzoek) waar hij vertelde hoe bijzonder zijn trip was naar Nederland die ik destijds organiseerde en hoe het tot zijn succes heeft geleid. Bijzonder wat voor impact iets kan hebben.

Voor stage begint het nu een kwestie te worden van hard werken om de vele plannen en beloftes waar te maken! Dat gaat erg goed en lig op schema. Wat ik de komende twee maanden hoop te creëren is:

  • Strategic Plan for the Youth (FDC)
  • Strategie om dictatorschap te verruilen voor democratie (handboek revolutie Uganda)
  • Draft Scriptie + genoeg interviews om de diepte in te gaan voor onderzoek
  • Lijst met interessante Nederlandse werkgevers voor na mijn master

Met mijn moeder naar Entebbe geweest en in Botanische tuinen gelopen, leuk aapjes gevoerd en even een stukje echte jungle geweest (mooie herinneringen).

Vooral uit eten met huisgenoten, dus dat beloofd een leuke avond te woorden.

Zit inmiddels op de 80 zinnen uit Sun Tzu die ik nu ken. Swahili en trainen gaat ook super. Voor mezelf koken kan beter dus ga ik komende tijd op focussen. Nog steeds grote vrienden met de hond. Daniel en peetzoon weer even bezocht, gaan me morgen leren Oegandese porridge te maken en chille plekjes voor groente/fruit.

Merk wel dat ik steeds meer energie krijg, socialer wordt en langzamerhand behoefte krijg meer interactie met anderen te zoeken buiten mijn stage / onderzoek om. Gewoon het gevoel dat het lekker gaat in het leven en de goede kant op. Het scheelt veel dat ik mij precies kan bezighouden met waar ik voor heb gestudeerd en ervaring voor heb opgedaan sinds 2011.

Bobi Wine is in USA en Besigye in UK, dus nog even wachten voordat ik ze ontmoet. Ga volgende week Amuriat bellen voor afspraak bij hem thuis, ben benieuwd hoe dat zal lopen, leek een erg aardige en interessante man.  

Uganda Blog 24-1-2019

Mijn les van de week: Oeganda is een tijdbom die in een explosie van geweld kan uitbarsten als er geen vreedzame revolutie plaatsvindt. Ik herinnerde me vandaag dat ik deze voorspelling in 2011 deed, toen ik een paper schreef over the Conflict Trap in Afrika en Oeganda als case study gebruikte. In landen waar de afgelopen 20 jaar een burgeroorlog was, is er een grote kans op nieuw conflict als het volgende plaatsvindt:

  • snelle populatiegroei (youth bulge)
  • verharding autoritaire regering + leger (dictatorschap)
  • economische achteruitgang
  • groeiende sociale verdeeldheid

Alle factoren vonden (en vinden) plaats in Oeganda en er was daarom 100% kans dat voor 2025 een nieuw conflict zou ontstaan als de situatie niet verbeterde of vreedzame verandering plaatsvond. De afgelopen jaren zijn er op allerlei manieren geprobeerd op vreedzame manier verandering te brengen, de situatie is alleen verslechterd. Ik moest denken aan een quote van John F Kenney: ‘Those who make peaceful revolution impossible will make violent revolution inevitable’.

Het huidige dominante idee binnen de partij en bij oppositieleiders is dat de bevolking de grootste kans maakt op een succesvolle vreedzame revolutie in 2021, na de verkiezingen. Ze gaan er van uit dat deze valse uitslagen geeft, en daarna het volk massaal in opstand komt. Het grootste deel van het leger en de regeringspartij staan waarschijnlijk achter de revolutie, dus het zou best zo kunnen zijn.

Toch betwijfel ik dat dit de beste strategie is, omdat de dictator dit zal verwachten en zich dus volledig kan richten op dat moment. Elke keer weer heeft hij de plannen van de oppositie kunnen verhinderen en pogingen tot revolutie neergeslagen. Het idee is dat de massa zo groot zal zijn dat zelfs als ze worden doodgeschoten, ze uiteindelijk zullen zegevieren. In mijn ogen is dit ook de grootste kans dat er een burgeroorlog uitbreekt vergeleken met een jaar voor of na de verkiezingen.

Ze hebben me gevraagd mijn ideeën verder uit te werken over mogelijke strategieën. Dit zal een geheim document worden, alleen beschikbaar voor de leiding binnen de partij om te voorkomen dat het dictatorschap er van op de hoogte komt.

Vanzelfsprekend schrijf ik deze anoniem en deel ik niet via internet oid. Ik zie drie mogelijke scenario’s en zal deze uitwerken in het geheime document:

1: 2020, een jaar voor de verkiezingen, onverwacht en daarom wellicht mogelijk, er moet wel veel plaatsvinden de komende 2 jaar dit mogelijk te maken.

2: 2021, jaar van de verkiezingen biedt inderdaad ‘window of opportunity’ maar moet erg slim worden aangepakt omdat de dictator het zal verwachten en naar handelen.

3: 2022, jaar na de verkiezingen. De regering zal zoveel met geld smijten tijdens de verkiezingen om mensen om te kopen, constant leger op straat te hebben dat prijzen levensgoederen omhoog schieten en dus volk waarschijnlijk in opstand komt uit noodzaak.

Wat wel heel tof is dat met dat document en bijhorend advies precies kan doen wat ik tijdens de reis afgelopen jaar kon formuleren wat ik als liefst wilde worden: strateeg van vreedzame revolutie. Een jaar geleden zat ik met Vera in Indonesië te bedenken wat ik wilde worden en nu doe ik het daadwerkelijk. Het is vreemd hoe Oeganda mij alweer de mogelijkheid biedt te zijn wie ik denk te zijn.

Mijn droom is jaren geweest om de master militaire strategische studies te studeren aan de KMA en officier te worden binnen Defensie om mij met precies dit soort strategische problemen bezig te houden in Afrika. Ondanks dat ik nu de master Afrika Studies doe in plaats van militaire strategische studies en stage loop bij een oppositiepartij in plaats van werk bij Defensie doe ik precies wat ik hoopte te gaan doen al die jaren geleden.

Ik kan me nog een gastcollege herinneren uit 2013, mijn 2e jaar International Studies (23 jaar) bij het vak African Politics. Er kwam een consultant van een jaar of 50-60 vertellen over zijn ervaringen hoe hij de oppositie van dictatorschap onder Mugabe in Zimbabwe adviseerde. Daarvoor had hij voor allerlei organisaties gewerkt zoals UN, EU, BuZa, Afrikaanse Unie etc. Het klonk ontzettend tof en inspireerde mij, dus vroeg ik aan het eind van het college hoe je konden wat hij in Zimbabwe deed. De professor en de consultant lachte me een beetje honend uit dat je dat niet zomaar werd. Toch wel dus 😉

Uganda Blog 18-1-2019: The Godfather

Ik heb mijn eerste echte week stage achter de rug, nu wel flink uitgeput, waarschijnlijk nog vanwege de ziekte tot begin deze week. Goed ontbijten (brood is zo droog als havermout) en genoeg water drinken laatste dagen niet zo goed gelukt. Trainen, Swahili, Sun Tzu, uitstelgedrag verminderen gaat wel goed. De afgelopen dagen is het duidelijk geworden hoe mijn stage er de komende 10 weken uit gaat zien en wat mijn doel is (best wel cool zoals je zo zult lezen).

Dinsdag ben ik ook langs geweest bij een van mijn drie Oegandese vrienden (inspirerend + betrouwbaar) die ik in de afgelopen acht jaar nooit op corruptie of machtsmisbruik heb kunnen betrappen. Daniel, de Kjeld van Afrika. Goed met geld en management, niet klagen maar doorzetten, super gemotiveerd en duidelijke ambitie. Een halfjaar geleden stuurde hij me een bericht dat hij een zoon had gekregen: Jethro, met daarbij de vermelding dat ik de peetvader was…

Ik vond dit een beetje vreemd dus vroeg er later nog eens naar, toen Daniel weer bevestigde dat ik de peetvader was. Dinsdag ging ik er dus langs met laptops vanuit Nederland en een pak stroofwafels. Het was erg leuk om hem en zijn vrouw (Kevin) weer te zien en er werd goed voor me gezorgd. Jethro was zoals elke baby is maar toch is er altijd wel iets bijzonders aan jonge vaders met een nieuw soort gevoel van verantwoordelijkheid. Daniel heeft een stabiele baan maar verdient nog niet veel. Enige wat nog ontbrak was een beetje geluk zoals investering of goede baan om zijn potentie waar te maken.  Toevallig ging ik woensdagavond wat eten met Younes, een vriend uit Nederland die ik al vier jaar niet had gezien maar super lekker bezig is in Ghana en nu een weekje in Kampala is. Hij was op zoek naar een capabele Oegandees die operational manager kon worden voor zijn bedrijf, iets dat op het lijf van Daniel geschreven is dus dat vertelde ik hem ook. Ze gaan elkaar vandaag ontmoeten dus wie weet gaan die allebei veel aan elkaar hebben!

Terug naar stage, want gister hebben we in een meeting van 5 uur (half uur pauze) besproken wat ik ga doen de komende tijd. Ik ga een 5 jaar Strategic Plan voor de jongeren in Oeganda schrijven namens de partij.

In andere woorden, ik ga de visie/strategie formuleren voor de rol van jongeren in 1. het verruilen van de dictator voor democratie en dus voltooien van vreedzame revolutie maar ook 2. hoe de huidige generatie jongeren (we hebben ze nu Generation Below 40 – G40 genoemd) DE groep gaat zijn die het nieuwe Oeganda gaan opbouwen op sociaal, economisch en politiek vlak! Er is nog niet eerder een strategisch plan specifiek voor jongeren geschreven, maar omdat de gemiddelde leeftijd 15 is en 75% van de populatie onder de 40, is dit de belangrijkste groep van de bevolking in de komende jaren. Ik heb een werkgroep van 3 personen gekregen (mijn directe begeleider, de youth coordinator en nog iemand) om mij te helpen de komende 6 weken dit plan af te krijgen (en daarna op grote schaal te lanceren, zoals de Sustainable Development Goals oid). Ik krijg daarnaast alle relevante documenten tot mijn beschikking en drie field trips naar de families van mijn werkgoep. Elk persoon van de werkgroep is meerdere keren gearresteerd door het regime.

Om de vreedzame revolutie te voltooien moeten jongeren van nationaal tot lokaal worden georganiseerd, getraind, verenigd etc. maar op economisch gebied hebben juist zij een speciale rol om deze te gaan hervormen. Mijn taak is er eigenlijk een strategie te schrijven hoe FDC een generatie van jongeren kan creëren (G40) dat een historische rol gaat vervullen in de geschiedenis van Oeganda de komende vijf jaar in 1. de revolutie en 2. economische opbouw van het land. Hoe kunnen zij het nieuwe Oeganda gaan opbouwen?

Zoals de begeleider vertelde, zou dit strategic plan een leidraad kunnen worden voor de nieuwe constitutie zodra de revolutie is voltooid. Want naast het voltooien van de revolutie moeten de jongeren zodanig worden getraind en met zelfvertrouwen vervuld dat ze ook diegenen worden: to guard the gates of the revolution.

Op maandagen zullen we dan samenkomen met de werkgroep om vorderingen te bespreken en verder te brainstormen. Dinsdagen ga ik het veld in om met jongeren te spreken (van universiteit guild presidents tot jongeren in sloppenwijk) en zo ideeën te toetsen aan de realiteit.

Verder zal ik mij op donderdagen bezighouden met netwerken van westerse NGO’s, bedrijven en ambassades op zoek naar fondsen voor ofwel de partij ofwel initiatieven voor jongeren (met name in landbouw). Deze donderdagen zullen ook extra interessant worden om mijn eigen netwerk van (Nederlandse) organisatie op te bouwen met als gevolg hopelijk een baan bij terugkomst.

Ik ben wel nog steeds op zoek naar initiatieven die proberen een sociaal-politieke transformatie teweeg te brengen met vreedzame methodes (buiten FDC) voor mijn eigen onderzoek. Ik heb vanavond afgesproken met Mugabi, een van de drie vrienden. Hij is DE jongeren leider geïnteresseerd in vreedzame transformatie dus hoop na vanavond dat probleem te hebben opgelost. Zo niet ga ik hier het hele weekend hard naar op zoek.

Uganda Blog 15-1-2019

Vanochtend ging ik weer naar stage op het hoofdkwartier, waar ik werd voorgesteld aan de Party President: Patrick Amuriat, officieel de belangrijkste persoon in de partij. Het leek een normaal welkomstpraatje te worden toen ik liet vallen dat ik er naar uitzag de komende maanden bij de dragen aan de vreedzame revolutie zoals beschreven door Gene Sharp (ik wist dat hij bij zijn inauguratie het boek van Gene Sharp: Replace Dictatorship for Democracy had gekregen) en wist zo zijn interesse te wekken.

Uiteindelijk hebben we daarom nog twee uur over de situatie in Oeganda, de revolutie en dictatorschap gepraat waar ik volgens mij een erg goede indruk heb kunnen maken. Hij stelde voor dat ik binnenkort eens bij hem thuis langs zou komen, gaf zijn telefoonnummer en het voorstel elkaar de komende tijd veel te spreken. Hij vroeg ook nog wat voor werk ik wilde gaan doen terug in Nederland waarop ik ieder geval kon antwoorden wat ik niet wilde worden en ik het liefst iets zou doen als strategisch adviseur voor het belang van het volk van Oeganda. Maar ook dat ik nog niet wist wat voor baan daar dan bij zou passen.

Ik had denk ik geen betere keuze van stage kunnen maken dan ik heb gedaan.

Toevallig heb ik al 8 jaar ervaring in Oeganda met IDSS, kan groeten in Luganda en gesprekken voeren in Swahili. Ik hou mijzelf sinds 2014 goed geïnformeerd over de politieke situatie in Oeganda, heb het vanaf de 2016 verkiezingen zelfs tot in detail gevolgd en ben daardoor bijna net zo goed op de hoogte van wat er is gebeurd de laatste jaren als de politici en partijleden die ik spreek. ‘Toevallig’ ben ik al twee jaar hard aan het nadenken, bestuderen en formuleren hoe een vreedzame revolutie in Afrika kan worden opgezet, en is het deze partij die voornamelijk bezig is met die vraag onder het juk van een dictatorschap. Daarnaast heb ik me met de master African Studies al vier maanden lang met de geschiedenis, politiek, maatschappij en economie van Oeganda bezig gehouden. Ik weet waar ik het over heb, vooral op strategisch en tactisch niveau en tot nu toe merk ik dat dat indruk maakt (naast net gekleed incl. stropdas).

Ik kom precies op de juiste plaats op het juiste moment in de geschiedenis naar mijn idee. Dit beloofd veel goeds!

Verder heb ik enkele oplossingen kunnen bedenken voor hun grootste problemen, hoop dit volgende keer overtuigend over te kunnen brengen aan Amuriat. Er is nu wantrouwen tussen twee grootste groepen (Besigye en Bobi Wine) maar allebei vullen ze elkaar perfect aan. Een alliantie tussen beide groepen zou een sterk front vormen. Ik ga hier ook proberen een rol te spelen als verbinder tussen beide partijen. Heb al wat volgelingen en adjudanten van Bobi Wine ontmoet gister dus zal een kwestie van tijd zijn voor ik hem ook spreek.

Uganda Blog 10-1-2019

Ik ben twee dagen geleden aangekomen in Oeganda merk dat mijn lichaam nog veel moet wennen aan de hitte (update: ik ben een paar dagen ziek geweest).

Vandaag ben ik naar het hoofdkwartier van Forum for Democratic Change (FDC) geweest waar ik mijn begeleider heb ontmoet: de General Secretary en dus de baas van de staf. FDC lid vanaf het begin, een gezellige man met veel kennis en goede ideeën. Ik begreep van John (een betrouwbare Oegandese vriend) dat ik hem kon vertrouwen en speelde dus open kaart over mijn ideeën. Naast een introductie raakten we dus al snel in gesprek over het probleem: dictatorschap, de oplossing: democratie en het process: vreedzame revolutie.

Hij vertelde dat Oeganda nu in de derde en laatste fase zit en 2019 een jaar van actie wordt. De eerste fase is het veranderen van de mindset, het openen van ogen. De tweede fase is die van organisatie en planning. De laatste fase het daadwerkelijk neerhalen van de dictatorschap en verruilen voor democratie.

Nog enkele grote vraagstukken die ze hebben is onder andere het neutraliseren van het leger. Ik zei dat ik de afgelopen jaren de zwakheden van dictatorschappen heb bestudeerd, met een focus op Yoweri Kaguta Museveni (de dictator van Oeganda).

Hij vertelde dat educatie systeem nog uit de koloniale tijd stamt, met als gevolg een slaafse houding van veel burgers.

Ook de mensen in de landbouw, ongeveer 60-70% worden onderontwikkeld en geforceerd op de dictator te blijven stemmen. Zolang ze kunnen overleven hebben ze het idee dat politiek hen niets aangaat. Door onwetendheid, intimidatie en patronage worden ze geneutraliseerd door de regering. Politieke activiteit door oppositie in deze gebieden wordt streng verboden en moeilijk gemaakt.

Daarnaast claimde hij dat Museveni een Rwandese achtergrond heeft en zij op alle sleutelposities zitten. Dit wist ik niet en ga ik verder induiken. Ik 2011 waren de grote Walk to Work protesten, waarbij de overheid bijna viel, maar met dodelijk geweld de protesten kon stoppen.

Ik ben nog met Harold langs een andere locatie geweest waar de meeste demonstraties worden georganiseerd, hier ontmoette ik meer diehard FDC leden. Als laatst naar de plaats waar de leiders werken, zoals Besigye (de belangrijkste oppositieleider op het moment). Deze was niet aanwezig maar zijn secretaris en andere senior leden ontmoet. Ik heb een erg goede indruk gekregen en denk ik ook kunnen achterlaten. Ik ben benieuwd.

Ik ben van mening dat de landbouwgemeenschap de power base is van het dictatorschap en dus nog ‘the lock’ voor verandering. Daarnaast denk ik dat de jongeren het verschil gaan maken (met name met goede educatie / ideologie) en dus ‘the key’ kunnen worden in de landbouwgemeenschap. Hier hebben de arme boeren niks te verliezen en het meest te winnen, alleen moet er een sterke constante focus zijn op het veranderen van de mindset.

Naast literatuur over Oeganda, dictatorschappen, revolutie en politiek etc. ben ik de laatste tijd literatuur over guerilla warfare en krijgskunde aan het bestuderen. Boeken van Che Guevara, Mao Zedong, en over Erwin Rommel, Hannibal Barca, Scipio Africanus. Ik heb de Art of War van Sun Tzu overgetyped en uitgeprint (21 pagina’s) en ga ik de komende maanden uit mijn hoofd leren.

Hier haal ik weer inspiratie uit in hoe ik strategisch en tactisch advies kan geven aan de oppositiepartij en uiteindelijke doel: Bobi Wine. Bobi Wine was een popster uit de ghetto die opkwam voor jongeren van Oeganda en is nu de rijzende ster in de nationale politiek is met zijn beweging: People Power, waar hij democratie en vrijheid vanaf onderen promoot. Met een gemiddelde leeftijd van 15 heeft Oeganda een erg jonge populatie.

Hopelijk kan ik bij Bobi Wine en Besigye een goede indruk maken. Ik verwacht dat één van deze twee de nieuwe president van Oeganda zal worden en dit zijn de twee revolutie leiders op het moment.

Wat ze nodig hebben is een sluwe adviseur/strateeg die het juiste advies kan geven om deze geweldloze strijd tegen het dictatorschap te winnen. Als ik het goed aanpak, kan ik die strateeg worden en zo ervaring opdoen voor mijn boek over vreedzame revolutie in Afrika.

Daarnaast ga ik veel netwerken met Nederlandse organisaties, bedrijven en overheid om met geluk zo al kans te creëren voor een baan na mijn master. De stage bij FDC zal hier veel gelegenheid voor bieden.

Persoonlijke doelen zijn het afleren van uitstelgedrag, verder ontwikkelen van discipline en goed voor mezelf zorgen.

Vrijheid in Oeganda

Misschien heb je het wel gemerkt, al die intense berichten die ik sinds kort op mijn Facebook zet. Als je me nog niet hebt verwijderd, zou ik deze berichten graag willen toelichten. Ik ben namelijk betrokken geraakt bij de Oegandese Revolutie, waar ik mijn steentje hoop bij te dragen aan hun vreedzame strijd voor vrijheid van dictatorschap.

Voordat ik begon met het actief posten op Facebook had ik al enkele maanden al mijn kritische sociale media berichten en blogs over de dictator in Oeganda verwijderd. Ik kom namelijk net terug van een stage bij de grootste oppositiepartij van Oeganda genaamd Forum for Democratic Change (FDC) waar ik onderzoek heb gedaan naar hoe jongeren vrijheid kunnen krijgen door hun dictatorschap te verruilen voor democratie. Zoals je wel kunt voorstellen, zou daar de huidige dictator (Yoweri Museveni) niet zo blij van worden, dit moest ik dus in het geheim doen.

Lunch op het hoofdkantoor van de partij FDC

Ik deed mij dan ook voor als toerist toen ik aankwam op het vliegveld Entebbe. Dit was nog even spannend, want er wordt vaak gezegd dat er een zeer goed georganiseerde intelligentie-dienst is in Oeganda die van alles op de hoogte is. Tijdens mijn voorbereiding had ik al meerdere malen gecommuniceerd via WhatsApp met lokale leiders en Oegandezen hier in Nederland, die moesten vluchten vanwege hun kritiek. Er was een kans dat de regering dit al in de gaten had, en ik dus in hun radar was. Gelukkig liet de Oegandese grens-controle mij achteloos het land binnen, zonder te vermoeden wat voor contacten, informatie en ervaring ik zou opdoen.

Ik ben mij al een paar jaar aan het specialiseren in vreedzame revolutie, en veel langere tijd in Afrika, waar ik mij goed op de hoogte houd van politieke ontwikkelingen. Het was dan ook erg bijzonder stage te lopen bij een groep die al jaren proberen zo’n vreedzame revolutie op te zetten, maar het erg moeilijk wordt gemaakt door het dictatorschap.

FDC conferentie waar ik een kleine speech mocht geven

Oeganda doet zich in eerste instantie voor als een fijn en veilig vakantieland, totdat je kritische vragen begint te stellen over de regering en corruptie. Dan laat het zich opeens op een heel andere manier kennen, waar je gewelddadig wordt gearresteerd, je het leven moeilijk gemaakt en in sommige gevallen zelfs vermoord. Vooral diegenen die niet bekend zijn, lijden er het meest onder en rotten weg in de cel, zonder veel hoop op een betere toekomst.

Het was dan ook belangrijk om voorzichtig te zijn met mensen te vertrouwen, uit de camera’s en onder de radar te blijven. Dit leidde tot spannende momenten, zoals mijn laatste stagedag dat ik naar het zwaarbewapende politiebureau werd gebracht in plaats van het kantoor. Het is nog steeds niet helemaal duidelijk wat er toe heeft geleid waar ik daar opeens naartoe werd gebracht, en ik had het geluk enkele dagen jaren naar Nederland terug te vliegen.

Er zijn op het moment drie oppositieleiders, welke ik allen heb kunnen ontmoeten. Stuk voor stuk inspirerende personen, vooral de president van die partij FDC, Patrick Oboi Amuriat (POA) en Bobi Wine gaven me veel vertrouwen dat er een mooie toekomst voor het volk van Oeganda in het verschiet ligt. Tijdens mijn stage kon ik mijn ideeën met hen delen, vooral op het strategische vlak van de vreedzame revolutie.

De drie leiders: Bobi Wine, Patrick Oboi Amuriat en Kizza Besigye

Vragen waar we ons mee bezig hielden (en houden) zijn: Hoe kan de macht naar het volk worden gebracht, ofwel hoe kan een democratie worden opgebouwd? Hoe kunnen we voorkomen dat er nieuwe dictators opkomen? Hoe kan de internationale gemeenschap er het best bij worden betrokken? Hoe kunnen vreedzame protesten beter worden georganiseerd? Hoe kunnen we de oppositie groeperingen samenbrengen? Hier hebben we nog steeds contact over en heb ik door mijn jaren van onderzoek al enkele goede suggesties over kunnen doen.

Het vreemde is wel dat zij (en vele anderen) ondertussen al meerdere malen zijn gearresteerd. Sommige zitten sinds ik weg ben in de gevangenis. Dit het gevolg van dat de onvrede steeds meer begint te borrelen, het volk steeds meer in opstand durft te komen (zoals in Algerije en Sudan), en het dictatorschap steeds agressiever wordt in haar maatregelen. Ze hebben het jaar 2019 het jaar van de actie benoemd, en het zou best kunnen daar binnenkort de strijd voor vrijheid daadwerkelijk begint.

Collega’s op kantoor FDC

Eén van de dingen die mij het meeste interesseren, is om fundamentele verandering teweeg te brengen. In Tunesië en Egypte zijn de dictators wel op een ‘vreedzame’ manier afgezet, de status quo is gelijk gebleven. Vooral hoe die status quo kan worden veranderd, is waar mijn scriptie over zal gaan en ik mij veel mee bezig houd. Hoe kan er echte vrijheid worden behaald?

Vandaag is het Dodenherdenking en morgen Bevrijdingsdag. Wij herdenken onze vrijheid van Nazi Duitsland, waar velen voor zijn gestorven. Het is fijn voor mij om weer in Nederland terug te keren na die drie maanden in Oeganda. Het is namelijk bizar om te ervaren dat je niet vrij kan zijn, en ik prijs mij gelukkig dat ik in een land ben geboren waar we al vrij zijn. Toch zijn er nog ontzettend veel landen waar de mensen nog niet vrij zijn, en ik hoop mij in te gaan zetten om die vrijheid op een vreedzame wijze werkelijkheid te maken.

Mijn Nederland

Dit is een ode aan het mooiste moeras op aarde.

Mijn Nederland is een wereldwonder,
Zonder Nederlanders was Nederland gewoon een waterig moeras.
We zijn er wereldberoemd door geworden,
‘God created the world, but the Dutch created the Netherlands.

We zijn gezegend met vier seizoenen, elke drie maanden weer wat nieuws,
Vooral de lente vind ik mooi, waar overal bloemetjes uit de grond komen.
De bomen weer langzaam groen raken,
En nieuw leven ontstaat.

Nederlanders aanbidden maar één god en dat is de zon,
Terwijl toeristen in dikke jassen lopen trekken wij onze korte broek aan.
Na elke winter doen we massaal een biertje bij de eerste lentezon,
Lekker op het terras, in het park, op de stoep, wij genieten.

Als geen ander weten wij wat gezelligheid is, het is zelfs niet te vertalen,
Het is een gevoel van verbinding, van gelach en comfort.
Overal waar wij komen, proberen we het wat gezelliger te maken,
Lekker bij familie, bij vrienden en vriendinnen, of op werk.

Eigenlijk zijn wij best wel speciaal,
Zo’n klein landje maar zo ontzettend veel talent.
Schaatsen, zwemmen, voetbal, hockey en ga zo maar door.
Vooral het gevoel van voetbal vind ik zelf altijd zo leuk.

Uit volle borst zingen we het Wilhelmus, volledig in oranje,
Ondanks dat we altijd de underdog zijn, hopen we elke pot weer.
Het gevoel van verbondenheid op het WK van 2010 en 2014 was geweldig,
Waar je ook komt kennen ze Robben, Van Persie en Van Der Sar.

Gezellig bij familie voetbal kijken, met een Heineken in de hand,
Hier zo normaal, in de rest van de wereld zo speciaal.
‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’,
Toch zijn er weinig voetbalfans die zo gek doen als wij.

We doen eigenlijk best veel gekke dingen,
Lekker uitwaaien op het strand terwijl het stormt.
Lekker in een kring zitten op verjaardagen,
Lekker hagelslag met pindakaas.

Toch is het zo lekker om weer thuis te komen in Nederland,
Flinke frikandel, knapperige kroket of kokend hete kaassoufflé.
Bitterballen met mosterd voor de sfeer,
Pakje drop in de auto voor de smaak.

Nergens doe je boodschappen als bij de Appie met je App,
Als tiener geld verdienen in de kas, supermarkt of als bezorger.
Lekker zorgeloos op straat hangen met een energy en roze koek,
Elk schoolfeest naar de klote met wat breezers.

Vanaf jongs af aan leren we dat we moeten werken voor ons geld,
Zakgeld krijgen we voor de sier, als je echt wat wilt moet je het verdienen.
Als geen ander volk of aarde zien wij mogelijkheden en gaan aan de slag,
Ook onze werk-ethiek is bekend: ‘Niet lullen maar poetsen’.

Daarnaast zijn we ook speciaal in het omgaan met elkaar,
In mijn Nederland is de minderheid net zo belangrijk als de rest.
Maakt het niet uit waar je in gelooft,
En kan je gewoon zijn wie je bent.

In mijn Nederland heb je respect voor je medemens.
Help je elkaar waar nodig,
Laat je anderen in hun waarde,
En vecht je voor gerechtigheid.

In mijn Nederland is er geen racisme,
geen homofobie of discriminatie.
In mijn Nederland sta je open voor andere culturen,
Ben je tolerant en nieuwsgierig naar mensen die anders denken.

In mijn Nederland zijn mensen niet bang te zeggen wat ze vinden,
Daar zijn ze heel direct en is eerlijkheid een groot goed.
Nederlanders komen op voor zichzelf en zullen dat altijd blijven doen,
Wij geven niet zoveel over wat anderen van ons vinden.

Mijn Nederland is een heel speciaal landje,
En haar inwoners een bevolking om trots op te zijn.
Daarom zal ik het nooit accepteren,
Als iemand mijn Nederland probeert kapot te maken.

Ben je het met mij eens dat ons Nederland heel speciaal is?
Deel dan deze blog en herinner anderen hoe bijzonder ons moeras is.


Links tegen Rechts?

Gisteren werd het Forum voor Democratie de grootste partij, ook Groenlinks groeide veel, terwijl de zoals Baudet genoemde kartel-partijen zetels verloren. Nederlanders zijn klaar met de status quo; de corruptie, machtsmisbruik en oneerlijkheid. Toch lijkt Nederland ook steeds meer verdeeld te raken tussen links en rechts, steeds extremer. In deze blog betoog ik voor de sociaal-democratie om ons weer te verbinden. Ik schreef dit voor mijzelf na de landelijke verkiezingen maar is nog net zo relevant als de verkiezingen van gister.

Gerechtigheid, gemeenschappelijkheid en verantwoordelijkheid. Moed, integriteit en daadkracht. Tolerantie, eerlijkheid en gelijkheid. Dit zijn de waarden van links die van waarde zijn. Misschien nu wel meer dan ooit. Meer dan ooit heeft Nederland behoefte aan een leider die handelt naar deze waarden. Die als de vlaggendrager van de sociaaldemocratie de bevolking weer weet te inspireren met de ideologie die ons land zo gelukkig en welvarend heeft gemaakt na de Tweede Wereldoorlog.

Want ondanks dat links zich kan beroepen op deze waarden hebben we de slag verloren. Nooit eerder waren we zo slecht vertegenwoordigt in de tweede kamer. Zelden is de sociaaldemocratische partij zo genadeloos afgestraft. Deze afstraffing leert ons de les dat waarden betekenisloos zijn zonder geloofwaardigheid. Wat er ook voor mooie woorden in een partijprogramma staan of worden gebruikt in campagne retoriek, daden spreken luider dan woorden.

Nederlanders zijn niet dom, het zijn goede eerlijke mensen die het beste voorhebben met hun medemens, met hun natie en met de wereld. Ze zijn voorvechters van het recht, vrede en welvaart. Maar ze zijn ook ontevreden. Zodra ze ook maar een greintje onraad ruiken of hypocrisie zien, worden ze sceptisch. Deze ontevredenheid heerst al een langere tijd en is de reden dat het politieke spectrum naar rechts is verschoven. Laten we daarom kijken naar waar die ontevredenheid vandaan komt en waarom rechts daar tot nu toe het meest gebruikt van heeft weten te maken. Laten we achterhalen waarom de linkse waarden geen gehoor hebben gevonden in de maatschappij. 

We hebben veel geleerd van de eerste helft van de 20e eeuw en waren vastbesloten dit nooit meer te laten herhalen in Europa. We hervormden onze economie zodat er minder ongelijkheid zou zijn, zodat onze burgers sterke rechten zouden hebben en maatschappelijke problemen eerlijk zouden worden opgelost. De overheid speelde een sterke rol in de markt.

Tot we rond de jaren 70 (90 in Nederland) besloten dat dit niet meer de meest efficiënte  manier was. We besloten de markt weer de vrije loop te laten en begonnen aan het neoliberalisme. We geloofden weer in de mythe van de ‘trickle down economy’, dat de weelde van de allerrijksten naar beneden zou vloeien en zo de algemene gemeenschap ten goede zou komen (panama papers?). We vergaten dat er een sterke menselijke emotie de op papier zo eerlijke vrije markt corrumpeert: hebzucht. We gaven de werkgevers en de aandeelhouders weer de macht terwijl de werknemers en hun vakbonden de macht verloor.

Het resultaat? Een gigantische groei in welvaart. Maar voor wie? De allerrijksten en de grote bedrijven zijn veel rijker geworden, terwijl de meeste lonen relatief gelijk zijn gebleven. Ondertussen is de productiviteit gestegen zonder gelijkwaardige groei in lonen. De ongelijkheid is weer gaan toenemen. Banken konden weer een gigantische financiële bubbel creëren die klapte en leidde tot de kredietcrisis. Om een catastrofe te voorkomen werden diezelfde banken gered met belasting geld, ons geld, en zijn er jaren lang bezuinigt om de zaken weer op orde te krijgen. Maar niet zonder gevolgen.

De volstrekt logische ontevredenheid van de Westerse bevolkingen gaf ruimte aan politici die de ‘ander’ de schuld gaven. In plaats van naar het vuur van het neoliberalisme te wijzen, lag de focus op de rook van immigranten. In Nederland was de eerste verzetsstrijder Pim Fortuyn. Een linkse milieuactivist vermoorde hem en maakten daarmee zijn persoon en ideeën legendarisch. Geert Wilders stapte in zijn voetsporen en heeft zijn boodschap de afgelopen jaren verkondigt. Nog steeds bleef het daadwerkelijke probleem, het neoliberalisme, de ontevredenheid vergroten en vond de boodschap dat de buitenlanders de oorzaak waren van onze problemen groot gehoor.

Dat niet alleen in Nederland maar in veel andere landen in het Westen dezelfde problemen spelen werd duidelijk met de Brexit. Niet lang daarna werd Donald Trump tot president gekozen. Het moment voor Geert Wilders leek te zijn aangebroken. Al tijdens de campagnes werd duidelijk dat de gehele immigratie kwestie en bijbehorende waarden zoals tolerantie naar rechts waren verschoven. De idealisten schaarden zich achter Jesse Klaver maar net zoals in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten werd het duidelijk dat de kloof tussen links en rechts aan het vergroten was. Als eerste Europese verkiezing werd Nederland vol spanning gevolgd. Zou het populisme overwinnen?

Uiteindelijk greep Geert Wilders maar net mis, dankzij het handelen van onze premier Mark Rutte. Misschien heb ik het mis, maar ik vermoed dat het toenmalige kabinet met Mark Rutte als premier en Lodewijk Asscher als zijn vicepremier wisten dat ze gingen verliezen. Maar de politiek, de publieke opinie, is pragmatisch en beïnvloedbaar. Met een gecalculeerde gok trad Mark Rutte opeens zeer extreem op tegen de Turkse minister. De gok werkte.

Op het laatste moment wist Rutte de ontevreden stemmers naar zich toe te trekken die in Rutte toch de premier zagen die handhandig tegen de buitenlandse en islamitische invloeden zou kunnen optreden. De premier wist zich te redden, maar zijn partner in crime ging genadeloos ten onder. Het leek haast alsof Rutte zich schaamde zodra hij later die avond aan de tafel zat en Lodewijk nauwelijks in de ogen durfde aan te kijken. Maar het doel heiligde de middelen; Geert Wilders was verslagen.

Toch is ook dit weer een korte termijn oplossing. Het neoliberalisme heeft in Europa dit jaar de strijd weten de winnen van het populisme, maar het is het neoliberalisme dat de oorzaak is van de onvrede, van de groeiende ongelijkheid en maatschappelijke problemen. De verzetsheld Geert Wilders mag dan hebben verloren, zijn boodschap is overgenomen en steeds meer geaccepteerd. De nieuwe verzetsheld Thierry Baudet heeft het stokje overgenomen en is niet voor niets gekozen tot politicus van het jaar dankzij zijn gigantische groei en sterke boodschap tegen de gevestigde orde. Toch is er veel in zijn boodschap dat niet overeen komt met de linkse waarden.

Want waar is links in dit hele verhaal? Hoe kan het dat wij ondanks onze waarden Nederland niet hebben geïnspireerd, met uitzondering van Jesse Klaver. Wellicht waren het de berichten over hoe een vroegere lijsttrekker zijn partij als dictator zou hebben bestuurd. Of dat er bij een wethouderschap een financiële rotzooi zou zijn achtergelaten. Of wellicht dat de PvdA een partij leek te zijn geworden waar het vooral ging om persoonlijk politiek gewin in plaats van de linkse waarden. Misschien wel dat juist de PvdA een hoofdrol heeft gespeeld in dit hele verhaal als bestuurderspartij. Waarschijnlijk zal de oorzaak van het genadeloos verlies zijn geweest dat daden luider spreken dan woorden.

Nederlanders zijn niet dom. Ze hebben het beste voor met hun medemens, hun natie en de wereld. Van nature zullen de eerder genoemde linkse waarden elke Nederlander kunnen inspireren. Maar ze zijn ook ontevreden, en het is die ontevredenheid die ze heeft geleid naar diegenen die roepen dat ze er wat aan gaan doen. Het is onwetendheid die ze heeft laten geloven dat buitenlanders de schuld zijn van hun problemen. Het is het ontbreken van een sociaaldemocratische verzetsheld die hun stem heeft geleid naar rechts. Zolang deze leider met linkse waarden niet zal opstaan, zal of de rechtse populist in aanzien groeien, of het neoliberale probleem verergeren.

Jesse Klaver heeft laten zien dat met passie, hoop en visie veel mogelijk is. Helaas vrees ik dat het politieke spectrum momenteel zo rechts dat de linkse Jesse Klaver niet in staat zal zijn de kloof tussen links en rechts te overbruggen. Alleen de gematigde sociaaldemocraten zullen in staat zijn deze kloof te dichten, en alleen een leider die de linkse waarden weet te manifesteren zal in staat zijn deze monsterlijke taak te voltooien.

Dat is wat links nodig heeft. Een charismatische leider die de linkse waarden verpersoonlijkt. Een leider met het charisma van een Barack Obama die in staat zal zijn het Nederlandse volk te verenigen. Die inziet dat het Nederlandse volk ontevreden is en ook weet waar die ontevredenheid vandaan komt. Die weet wat de werkelijke oplossing is voor het probleem en dit vol passie weet te verkondigen.

Een nieuwe Willem Drees. Een deugdvolle man of vrouw. Integer, eerlijk, democratisch, verantwoordelijk en moedig. Iemand die vol vuur de strijd durft aan te gaan met zijn politieke tegenstanders. Die het gevecht niet schuwt, maar ook weet wanneer deze niet noodzakelijk is. Een sterke persoonlijkheid die luistert naar jong en oud om gebaseerd op advies daadkrachtig wijze besluiten te nemen die goed zijn voor de korte en lange termijn.

Een sterke leider die weet dat we ons land en onze wereld alleen lenen van onze kinderen om het terug te geven met rente. Die hardhandig durft op te treden tegen criminaliteit en onrecht, maar tegelijkertijd probeert het goede in de mens te blijven zien en optimistisch is over de toekomst. Iemand die goed kan luisteren, die geweldloos kan communiceren. Iemand die overdrijving en beledigingen schuwt en zoekende is naar de waarheid.

Iemand die inziet dat alle partijen ergens gelijk hebben, en al die sterke punten weet samen te smelten tot één partijprogramma geïnspireerd door de linkse waarden. Die rechts begrijpt en een hand uitsteekt naar de ontevreden kiezer. Iemand die als persoon heel Nederland weet te inspireren en daarbij de kloof kan overbruggen. Het is deze sociaaldemocraat die met oplossingen zal komen in plaats van problemen.

Het zal deze sociaaldemocratische vlaggendrager zijn die de strijd met het neoliberalisme en populisme zal vernieuwen en de oorlog van ideeën zal winnen onder zijn rode vlag van linkse waarden.

What I learned from a Ugandan dog

13 January 2019

Throughout my internship in Uganda I will stay at an amazing place in Kampala. It had just one problem. One big problem. .

Meet Reca

The big guard dog Reca did not like me from the start. I tried to tap her when I entered the house for the first time and he directly bit me (not hard). I ignored it and moved on.

Unfortunately I got sick the second day and did not get so much out of my room to get used to the dog and the surroundings. When I got out in the evening the dog was suddenly barking at me so left a bit cautious.

The following days the same thing happened. While I tried to hide my caution I started to grow fear that the dog would attack me again. Every time I moved outside, the dog looked at me with suspicion. When I looked her in the eye she started to growl. I experienced that I was getting nervous by having to pass the dog again.

Then yesterday I knew action had to be taken. With breakfast I went outside and started to talk to the dog, all went well. I felt great as I thought I had solved the problem.

When I went shopping with my roommate he started to aggressively bark again at me when I left. On my return he bit me again (not hard) and although I said I was fine, I felt terrible. I felt something I had not felt for a very long time.

Fear.

A very strong and deep fear for that dog attacking me, biting me. I have been bitten hard by a Jack Russell when I was a newsboy at the age of 12 and although usually surpressed it now came back to me.

I texted the owner with the problem and he immediately returned home. He told that the dog was beaten a lot by his former owner when he was young (a white man) and can therefore be fearful of them. While at that moment I felt a really strong fear I was able to overcome it and direcly confront it by giving the dog some peanuts (he loves it) with the owner.

It was a completely different dog, loving and playful. Instead of biting he ate the peanuts out of my hand without any aggression. I fed him peanuts again later that evening and slowly I could overcome that deep sense of fear by focus on the image of him eating out of my hand instead of him staring at me and then attacking.

This morning, the situation was changed completely. I still had some fear left but it dissappeared at the first peanuts. We now trust each other and have become great friends.

What I learned?

That sometimes you are not able to solve things on your own. That it is so good to have friends to help you out when you have a problem.

That everyone have his own story and that sometimes only by sharing it you will be able to understand each other.

That fear can be an extremely unpleasant feeling, but the best way to overcome it is through confrontation and not focussing on the bad things that might happen.

That trust is of extreme importance.

And that peanuts are his favourite snack 😉