Gedateerd uit 2015.

Ik ben een 25 jarige student die aan het afstuderen is aan de uitdagende studie International Studies aan de Universiteit Leiden. Daarnaast ben ik de oprichter van de Oegandese ontwikkelingsorganisatie IDSS (International Development Student Society) en haar counterpart IDSS Nederland. Ik ben momenteel director Netherlands van IDSS en voorzitter van IDSS Nederland. Daarnaast was ik de mede-eigenaar van een kledingwinkeltje in Oeganda genaamd JED suits. Ook werk ik als vertegenwoordiger bij Restoranto, een social start-up die restaurants helpt aan last-minute klanten en voor elke euro die ze verdienen een maaltijd aan de allerarmsten in Oeganda doneren.

Maar achter deze linkedin informatie schuilt er zoals elk persoon één met een verhaal.

Toen ik 20 werd, liet ik de tatoeage Spartan Law op mijn schouder zetten. In de tijd van Sparta, 2500 jaar geleden, werden jongeren volwassen verklaard op hun 20ste verjaardag. Dit was de leeftijd dat ze zich bij leger aansloten. Dit laatste was ook mijn plan. Het ging zelfs zo ver dat ik besloot op mijn 20ste mijn leven te wijden aan het begrijpen en oplossen van oorlog. Ik wist wat ik wilde, ik zou dat jaar het leger ingaan om de militair-wetenschappelijke opleiding krijgswetenschappen te gaan volgen en haalde inspiratie uit de spartaanse krijgscultuur.

Voor velen kwam dit als een verrassing. Erik in het leger? Spartan Law? Ik was een geschiedenis-nerd en had zojuist mijn propedeuse leraar geschiedenis gehaald aan de Hogeschool Rotterdam. Op de middelbare school was ik een van de slechtste leerlingen van de klas, die het merendeel van de bovenbouw spijbelend doorkwam en eigenlijk alleen maar onvoldoendes had. Tekenen vond ik erg leuk, maar er was eigenlijk maar één vak waar ik goed in was.

Vanaf de derde klas kreeg ik een leraar die zo boeiend kon vertellen dat ik gefascineerd raakte door die wereld van het verleden. Sindsdien stond ik een 10 gemiddeld, wat me er met name in de bovenbouw doorheen hielp aangezien ik een geschiedenisleraar als mentor had. Ik kon mijn onvoldoendes compenseren met de 9.5 voor het geschiedenis eindexamen en wilde geschiedenis aan de universiteit studeren. Hiervoor moest ik eerst een HBO propedeuse halen. Zo gezegd, zo gedaan. Met name tijdens deze opleiding raakte ik gefascineerd door de spartaanse geschiedenis naar aanleiding van mijn favoriete film 300. Alles liep volgens plan, totdat ik aan het eind van een van de zoveelste krijgskundige boeken kwam. De schrijver, Israëlisch krijgskundige Martin van Creveld sloot af met dit statement:

Zoals zoveel boeken eindigt ook dit boek waar het begon. Ik ben geen bevelhebber en ook geen defensieambtenaar. Ik heb destijds besloten een academicus te worden en gekozen voor een vita contemplativa. Het is niet mijn bedoeling om de juiste weg te wijzen of om de wereld te veranderen. Ik probeer alleen maar de dingen te begrijpen.

Door zijn afsluiting veranderde er iets fundamenteels. Ik besefte me opeens dat het niet mijn bedoeling was om alleen maar de dingen te begrijpen, om historicus te worden en het zoveelste boek te schrijven. Ik wilde wel de wereld veranderen, of in ieder geval iets aan haar geschiedenis bijdragen.

Door mijn historische interesses lag mijn focus op oorlog en vrede, vandaar dat ik tijdens mijn zoektocht als snel terechtkwam bij de MWO Krijgswetenschappen (Art of War) aan de Koninklijke Militaire Academie (KMA) in Breda. Om deze te kunnen volgen moest je eerst solliciteren als officier. Ik besloot er voor te gaan, en was zo zeker van mijn plan dat ik op mijn 20e verjaardag de tatoeage Spartan Law liet zetten.

Het halfjaar dat volgde was ik mij aan het voorbereiden door veel te lezen over huidige conflicten, militaire organisaties en het buitenlandse beleid van Nederland. Naast het sporten had ik vooral ook een ongekende discipline met het werken naar mijn doel, iets wat mij daarvoor altijd onbekend was gebleven. Met name Afrika viel mij op als een regio waar veel conflict en fragiele staten waren, dus logischerwijs ook in de toekomst nog veel oorlog zou zijn. Ik begon mij daarom steeds meer voor dit continent te interesseren en schreef er een gastcolumn over in de militaire spectator (het tijdschrift van Nederlandse krijgsmacht) genaamd Afrika is de Toekomst.

Vol moed ging ik dus naar mijn eerste keuring van het selectieproces, de psychologische keuring. Vanwege de bezuinigingen waren er maar enkele plekken beschikbaar dus de concurrentie was groot. Helaas werd ik direct afgekeurd. Mijn idealen pasten niet in het plaatje van een infanterie-officier, ik was te naïef en ontbrak de benodigde communicatievaardigheden.

Natuurlijk was ik erg teleurgesteld, en zullen de redenen ook kloppen. Maar ik was het er niet mee eens. Ik had het halfjaar ter voorbereiding iets in mezelf naar boven gehaald wat ik nog niet kende, de Spartan Law op mijn schouder stond er nog steeds, maar leek niets waard te zijn. Was mijn zelfbeeld dat ik had opgebouwd dan een illusie? In de film 300 is een scene dat een jonge spartaan de wildernis in wordt gestuurd, een onderdeel van de spartaanse opvoeding. Alleen door dit te overleven en terug te keren mocht hij zichzelf een spartaan noemen. Ik besloot om mezelf te testen in de Afrikaanse wildernis, om aan mezelf te bewijzen of ik die Spartan War waardig was. No retreat, No surrender. Bij toeval kwam ik op Oeganda uit. Ik werkte een paar maandjes en kocht mijn vliegticket.

Het enige plan dat ik had was om het gevaar op te zoeken en mezelf te testen. Geen reisverzekering, geen contacten en geen back up.

De eerste week verbleef ik in de hoofdstad Kampala en leerde wat lokale woorden kennen. Nadat ik was geacclimatiseerd kocht ik een machete, touw en verdere overlevingsmiddelen en vertrok naar het Mabira regenwoud. In dit regenwoud bleken veel giftige slangen en rovers gewapend met AK-47’s te zitten, en er werd mij dus ook sterk afgeraden te gaan. Maar dit was het voor mij, als ik de moed, doorzettingsvermogen en skills zou hebben dit te overleven kon ik tegen mezelf zeggen dat heel het spartan law zelfbeeld geen illusie was. Ondanks dat het niet makkelijk en al helemaal niet veilig was overleefde ik het en kwam glorieus terug uit het regenwoud. Ik voelde me een baas. Spartan Law klopte. Ik was wie ik dacht dat ik was. Uiteraard was dit allemaal erg dom en had het ook slecht kunnen aflopen, maar dat kun je ook voor bij het leger gaan zeggen.

Ik heb daarna nog 6 weken het ene na andere avontuur opgezocht, de ene nog fantastischer en gevaarlijker dan de andere. Naast deze avonturen zocht ik ook een groep studenten op, wat ik mij van tevoren had voorgenomen, om te discussiëren over oorlog en vrede in Afrika. Het viel me op dat er een enorme blijdschap, creativiteit en drive was ondanks het gebrek aan kansen en de armoede. Door te discussieren met de Oegandese studenten kwamen we er op uit dat het huidige ontwikkelingssysteem niet werkt, en dat er iets nieuws nodig was. Iets dat nog niet bestond. Vandaar dat ik met het idee kwam om dit zelf op te richten, waarna we de hulporganisatie IDSS bedachten en oprichten. Het missie hiervan zou de Development of Africa with a backbone of students zijn. Opeens en was ik de oprichter van een Oegandese hulporganisatie (NGO), welke al snel gehoor vond bij honderden lokale studenten.

De jaren erna ben ik eerst de studie Internationale Betrekkingen en Organisaties in Leiden en later International Studies in Den Haag aan de Universiteit Leiden gaan studeren, om meer te weten te komen over de wereld en over Afrika. Stiekem bleef de hoop het ooit weer eens te proberen bij Defensie bestaan, maar de focus was veranderd van conflict naar ontwikkelingssamenwerking. Vooral nadat ik samen met twee vrienden IDSS Nederland had opgericht nadat het een succes bleek te zijn in Oeganda was ik opeens voorzitter en moesten we uitvinden hoe een Nederlandse stichting werkt en hoe we konden gaan fondsenwerven.

Ondanks dat ik enorm veel gave projecten en dingen hebben gedaan met IDSS de afgelopen jaren heb ik nooit meer dat gevoel terug gekregen naar aanleiding van het leger en de avonturen in Oeganda. Ik ben daarna twee keer terug geweest, een keer drie weken als reisleider van 20 studenten voor een kamp van IDSS en daarna vier maanden als stagiair, ook bij IDSS. Eigenlijk is het een grote rollercoaster geweest, met IDSS als avontuur. Ondanks de passie en inzet voor de ontwikkeling van Afrika is deze passie nooit zo sterk geweest als voor het begrijpen van oorlog en bijdragen aan vrede. Vandaar ook veel ups en downs de afgelopen jaren, betreffende studie/IDSS, maar ook mijn eigen gemoedstoestand.

Sinds kort besef ik weer dat het niet Afrika is dat mijn passie is, maar wat mij naar Afrika heeft geleid, het conflict, de vraag naar vrede. Nu mijn studie bijna ten einde loopt ligt mijn focus weer bij het proberen van Defensie, deze keer als Specialist : Human Terrain Analyst, een specialist binnen de militaire inlichtingdienst die advies geeft over de bevolkingsgroepen tijdens en als voorbereiding van missies.

Ik heb helaas niet de studie Krijgswetenschappen kunnen doen, maar misschien heb ik door de afkeuring en daardoor opgedane ervaring juist op een andere manier inzicht gekregen in hoe de wereld werkt. Aangezien ik hier graag meer over wil gaan schrijven, het besluit om deze blog te starten. Naast algemene en Afrika-specifieke blogs zal ik het ook gebruiken als online dagboek.

Bedankt voor het lezen!

Met vriendelijke groet,

Erik

11295655_884351204945178_4451655117931881005_n