Impression Researching Africa in the 21st Century Class 2

Impression Second Lecture

It is a beautiful Monday morning of the second week of our MA African Studies and second class of our Researching Africa in the 21st Century course.

Incredible how fast a group can bond when united together towards a shared struggle, in our case, the fast-paced courses in the coming eleven weeks while also writing our research proposal and arranging an internship in Africa. While we quietly entered class the week before waiting for the lecture to start with some shattered whispering here and there we now eagerly discuss our gained insights and challenges since the first week.

To start Sjoerd showed us a short video of the first lecture combining the academic debates, presentations, teamwork and lecture into several minutes. Many smiles appeared while watching the video and our brains are getting started for the session of today.

Source: https://www.universiteitleiden.nl/en/staffmembers/jan-sleutels#tab-1

We had the privilege to welcome the philosopher Jan Sleutels who would enlighten us about what the digital did to us regarding personal thoughts and connections. To reinforce his knowledge about the topic he opened a visually appealing Prezi presentation that can be accesses by all online. Even while he got into the middle of his presentation he improvised a question about the game of Set and quickly fixed the technical error.

So what is the digital in the first place? Several scholar have tried to answer this question that resulted into three modes of thinking. Personally I liked the definition that digital is neither here not there.

For some it was an exodus from physical reality, funny, because these days many young people have to escape from their smartphones and social media into the ‘wild’, the real world. Within only twenty years people might have become so virtual it needs effort to come back to reality. Jan explained that virtual is the place of imagination, a place where you leave the mortal reality and fragility and enters or create something immortal.

Source: https://nl.wikipedia.org/wiki/The_Matrix_Revolutions

The virtual could lead to alienation, to distancing oneself from the real world, but also to improvement, to make life easier. A crucial question to ask about the virtual is to ask what is real and what is not.

I could relate to this question because when I was a teenager and bachelor student I was already extremely passionate about history, the art of war, strategy and such. Strategy games have been my greatest passion since I was a child.

Especially in several games, in virtual worlds, I could become the commander defending my nation against all odds, use strategy to gain victory and develop tactical methods to outsmart my enemies. I spent countless hours playing these games, often at the cost of other responsibilities in the real world. My life in those virtual worlds was glorious and interesting, yet it was fake, not real. Luckily I have come to realize this and abandon those virtual worlds for the real world over the last years (and fortunately also had/have an interesting life in the real world).

I got the same feeling about Real vs Fake during Jan’s lecture as Safety vs Freedom. He argued that virtual in many cases was the safe option, the option that minimized risk and optimized security. Do you want to stick to the safe roads, or get off track and look for adventure. You want to be secure, or free? Personally I am the person that is really inspired and interested in the concept of freedom, both for myself as individual as for a nation or community.

Source: https://nl.pinterest.com/pin/364299057334930054/

A fitting example was Henny the Chicken, do you want to buy the virtual and perfect chicken in the supermarket (yet it is ‘fake’) or slaughter and prepare the real chicken Henny that promises to be the most tasteful chicken you will ever eat, but might include disease, might not be enough combined with the fact that you have to kill it by yourself.

While for the other examples we voted like a typical humanities group (mixed with some preferences) compared to TU Delft students (100% virtual and security) this question about the chicken really set us apart. Most of us would slaughter Henny compared to the other humanities that would prefer to buy from the supermarket. I expect this has something to do with the Africa that we share, a bit more connected to the real life instead of the virtual. Or we just like tasty chicken 😛

Another interesting thought was that technology made the real change in history, while people have stayed the same. We already traveled, loved, communicated and worked for ages however it is the present technology that truly changed the way how we do this or think about it.

After the interesting lecture we tried to link Jan’s provocative lecture to our personal research in Africa. We talked a bit about the rules of academic expression and reflection, about the academic standards that remain the same even while doing virtual or digital research instead of written forms.

Source: http://behoudblauwegolvenarnhem.blogspot.com

We concluded the lecture with an introduction of Sjoerd about himself as a film maker and his connection to Africa. As I hope to research (and possibly even contribute to) non-violent revolution in Africa I was particularly inspired by the quote of: ‘Art is the Mother of Resistance’ as I indeed see art as a crucial factor in awakening and uniting people towards a shared struggle.

Thanks for reading the blog and see you all tomorrow!

Erik

 

Iran!

Ik had mij voorgenomen om om de paar weken een blog te schrijven over onze reis ervaringen, helaas is dat tot nu toe niet gebeurd. Gelukkig hebben jullie wel al onze reis tot nu toe via de polarsteps van Vera kunnen volgen waar een paar foto’s op staan: polarsteps.com/auberdream.

Voordat het nieuwe jaar begint ga ik toch proberen te beginnen om onze ervaringen te delen via deze blog! We hebben al veel meegemaakt en gezien, en hebben er twee maanden op zitten door Marokko, Jordanië, de Arabische Emiraten en Iran. Tot nu toe was Iran ons favoriete bestemming en raden dan ook iedereen aan dit fantastische land te bezoeken!

We hadden van te voren onze visa geregeld via de Iraanse ambassade in Den Haag en kwamen gemakkelijk Teheran binnen via het Imam Khomeini vliegveld. Bij de paspoort controle hadden ze bakjes met snoep staan voor de vermoeide reiziger (een aanrader voor de andere vliegvelden haha) en werden we opgehaald door iemand van ons hostel.

Het hostel (Iran Cozy Hostel) was van een wat ouder stel dat ons direct thuis liet voelen met de verplichte (en heerlijke) kop thee. Terwijl we door Tehran liepen op zoek naar een restaurant waanden we ons in Parijs of Londen. Natuurlijk viel het wel op dat alle vrouwen een hoofddoek droegen (Vera moest dit ook) en er verschillende secties waren in de bus en metro voor man en vrouw. De dag erna wisselden we onze euro’s in en gingen op verkenning uit.

Eerst liepen we naar de bazaar, waar werkelijk alles te koop is. Op een bepaald pleintje stonden allemaal mannen opgewonden te schreeuwen, onze gastheer had al verteld dat Iraanse mannen hier samenkwamen om te gokken op van alles, ja alles eigenlijk. Overal waren fonteintjes waar je vers drinkwater kon drinken en je jezelf kon wassen voor het gebed. Andere hoogtepunten waren het Juwelen museum waar we nog nooit zoveel diamanten, goud en smaragden zagen en het indrukwekkende Ebrat museum waar politieke gevangen werden gemarteld tijdens de Revolutie. De dag erna zijn we naar het Holy War Museum geweest dat ging over de Iran-Iraakse oorlog van 1980-1988.

Je merkt door de aanwezige verhaal-lijnen in de musea en de vele afbeeldingen van de twee religieuze leiders van Iran: Khomeini (de eerste) en Khameini (de huidige) dat de overheid veel moeite doet om haar macht te legitimeren. Op het eerste gezicht lijkt Iran dan ook religieuzer dan bijvoorbeeld Marokko en Jordanië, maar als je iets beter kijkt en de bevolking leert kennen krijg je al snel een heel ander beeld Iran.

Dat beeld is vooral van een land dat op zijn minst net zo ontwikkeld is als de West-Europese landen ten opzichte van vervoer, kleding, faciliteiten en educatie. Onder de zwarte gewaden lopen vrouwen op de mooiste schoenen van de nieuwe mode. Ondanks de gescheiden delen in de trein en bus voor man en vrouw zijn de mannen zeer respectvol voor de vrouw.

We leerden dat er twee levens zijn in Iran, de social life en de secret life. in de secret life genieten de Iraniërs net zoals ons van een drankje en feestjes, Vaak zodra je bij iemand thuis komt, gaat de hoofddoek gelijk af.

We zijn uiteindelijk drie weken het land door gereisd, en hebben Tehran, Kashan, Isfahan, Yazd en Shiraz bezocht. Hoogtepunten waren het vast komen te zitten in een woestijn, het ontdekken van ontzettend mooie steden en moskeeën, de leuke andere reizigers en hoofdzakelijk de extreem aardige bevolking!

Overal waar we kwamen werden we begroet en geholpen zonder bijbedoelingen. Als mensen Engels konden zeiden ze soms alleen: Welkom! en liepen weer verder. We kregen vaak een kopje thee of zelfs een gift. Tijdens een wandeling kwamen we een Iraans stel tegen dat ons uitnodigde voor een etentje en ons daarnaast ook nog een rondleiding en dor dor gaven. Dor dor is het rondrijden zonder doel, gewoon om te genieten van het moment en de stad. Ook het eten was absoluut verrukkelijk, met specialiteiten zoals dizy, verse worteljam, kebab, bademjan (eggplant stoof), fesenjan (walnoot stoof), verse dadels en nougat! In veel eten wordt ook saffraan gedaan, wat een specialiteit is in Iran en misschien wel 10 keer goedkoper is dan in Nederland.

Omdat het land zo geïsoleerd licht in het Midden-Oosten, en het moeilijk is naar het buitenland te reizen is er een oprechte interesse naar buitenlanders. Eén van de eerste vragen was altijd: “waar kom je vandaan?” Maar dan niet uit interesse voor je portemonnee, maar voor jouw als persoon, iets waar we vooral in Marokko wel eens last van hadden.

We hebben nog ontzettend veel meer te vertellen over Iran, maar dat zullen we doen zodra we terug zijn. Tot over een paar maandjes!

200 tegenstanders van de Juden-elf gearresteerd in Berlijn

Dit is een fictief verhaal.

2 December 2016,

Gister zijn er 200 tegenstanders van de Juden-elf gearresteerd in Berlijn die van plan waren te protesteren tegen het ‘Juden-elf’ karakter van het jaarlijks gevierde Heiligabend op 24 december, de dag voor kerstmis. Onder de gearresteerden bevonden zich voornamelijk joden en jongeren maar ook een wethouder en advocaat. Na een paar uur werden ze weer vrijgelaten.

Image result for duitse politie

Ook dit jaar lopen de spanningen in Duitsland hoog op nu de viering van de Duitse traditie Heiligabend er binnenkort aankomt. Sinds 2011 is de actiegroep ‘Die Juden-elf ist antisemitismus’ bezig met een campagne om de jaarlijkse traditie enigzins te veranderen. De Juden-elf, een vrolijke knecht van de Duitse kerstman zou een karikatuur van de joden onder het derde rijk voorstellen. Deze vrolijke knechten delen snoep uit in hun kleurrijke pakken versierd met gele sterren terwijl ze een grote nepneus omhebben.

Voor de meeste Duitsers levert de discussie een hoop irritatie op. Over het algemeen heerst het idee dat de Juden-elf een vrolijke kindervriend is en elke Duitser kijkt vaak vol nostalgie terug naar dit personage in hun kindertijd. Ook voelen ze zich aangevallen door de actievoerders als antisemieten, terwijl velen zich daar absoluut niet in kunnen vinden. “Wat gebeurd is in het verleden, is gebeurd. Wij hebben daar niets meer mee te maken” of “ik heb vele joden als vriend en ik vind het verschikkelijk dat ik wordt uitgemaakt voor antisemiet”.

Namens de oprichter van de actiegroep is het doel enkel om de traditie enigszins aan te passen van Juden-elf naar normale elf. Dit omdat veel Joodse kinderen maar ook volwassenen zich gediscrimineerd voelen door de karikatuur. Ook worden er soms Joodse kinderen gepest als ‘Juden-elf’ rond de tijd van kerst. Daarom pleiten zij voor een vrolijk kerstfeest voor alle Duitse kinderen, ook de Joodse. Hij benadrukte dat hij diegene die jaarlijks het feest vieren juist niet als antisemiet ziet, enkel en alleen het karakter zelf.

Vanuit de politiek is nog veel weerstand. Op een vraag van een Nederlandse journalist zei Angela Merkel: “de Juden-elf was en is een Juden-elf. Niet een blaue-elf, grune-elf of rote-elf. Dat is een traditie en ik kan daar niets aan doen.” Ook op social media worden er veel antisemitische beledigingen geuit door de voorstanders van de Juden-elf. Menig Duitse politici weten een hoop stemmen te vergaren met de belofte dit onderdeel van de traditie te behouden.

Voornamelijk vanuit het buitenland komt een hoop kritiek, ook hier in Nederland reageren veel burgers ontzet en verbaasd. “Wij dachten dat Duitsland een van de meest tolerante en ontwikkelde landen ter wereld was, vreemd dat ze een traditie in stand houden die de Joodse bevolking kan kwetsen.”

De Nederlandse actievoerder Jerry Afriyie reageerde verbaasd maar hoopvol op de ontzette reacties van de Nederlandse burgers over de Duitse Juden-elf en reageerde met een gezegde: “Haal eerst de balk uit eigen oog voordat je het over een splinter bij de ander hebt.”

 

Vluchteling

Syrië, Damascus, 1942

Mijn naam is Erik van der Zanden en ik ben een Nederlandse vluchteling.

12036753_951695294877435_5698623868507764466_n

Momenteel woon ik een jaar in Damascus, de hoofdstad van Syrië. Ik heb alles achter moeten laten en voel mij erg eenzaam in deze stad. Ik weet niet hoe het gaat met mijn broertje en zusjes. Mijn vader en oudste broer zijn doodgeschoten en mijn moeder is vermist. Ik weet niet of ik nog de kracht heb om hier een nieuw leven op te bouwen. Dit is mijn verhaal.

Ik ben een jongen van 24 jaar en het zou nog drie weken duren voordat ik mijn bachelor zou halen op de universiteit na vier jaar studeren. Ik hou van gamen, tennissen en rondhangen in de stad met mijn vrienden. In Delft had ik een verloofde genaamd Vera, een meisje waar ik intens veel van hield. We zouden in 1941 trouwen en gaan samen wonen. Ik ga haar nooit meer zien, en moet huilen elke keer als ik aan haar denk. Ik kan niet meer terug.

Ik kom uit een joods gezinnetje, en ben de middelste van zes kinderen. Mijn oudere broer Joey was een avonturier en heeft veel gereisd, mijn oudere zus Dionne had een eigen salon en een zoontje van vijf. Suzanne was glazenier, Elise leidinggevende bij een lokale pizzeria en mijn jongste broertje Tom was net zoals ik student. Mijn vader Piet werkte bij de Technische Universiteit en was hertrouwd met Petri die in de keuken werkt. Mijn moeder was godsdienst lerares. We hadden een erg fijn leventje en mooie toekomstplannen. Tot het ondenkbare gebeurde. Duitse Invasie.

Natuurlijk hadden we verhalen gehoord. Sinds Hitler aan de macht was groeide er steeds meer haat en discriminatie. Sinds de economische crisis in 1929 waren veel mensen hun baan kwijt geraakt en ging het niet goed met de economie. Volgens Hitler kwam dit door de Joden, en veel mensen geloofden hem. Ook wij in Delft werden steeds meer gediscrimineerd maar onze vader leerden ons daar mee om te gaan. Ook toen er vehalen de ronde ging over dat Joden in dezelfde wijken werden gestopt in Duitsland waren we erg geschrokken, maar we hadden nooit verwacht dat Hitler macht in Nederland zou krijgen.

Toch gebeurde dat, en maakten de Nazi’s de dienst uit in Delft sinds 1940. Sindsdien werd ons leven kapot gemaakt. Niet eens door de Duitsers, maar door de andere Delftenaren die hun haat en frustratie afreageerden. Het salonnetje van Dionne werd in de brand gestoken en mijn broertje Tom in elkaar geslagen. We moesten gele sterren gaan dragen, en mochten bij veel plekken niet meer naar binnen.

We schuilden vooral in ons huis en probeerden de situatie te doorstaan. Tot we op een dag werden opgehaald door een legertruck en enkele Nazi’s. Tom was in Amsterdam. We werden ruw in de truck gegooid. Ik had de nacht ervoor stiekem met Vera in de schie gezwommen, dat zou de laatste keer zijn dat ik haar zag. Op het marktplein werden de mannen van de vrouwen gescheiden. We moesten naar werk kampen. Mijn vader en oudere broer Joey kwamen hiertegen in protest, samen met andere ouderen. Nadat mijn vader met een geweerkolf werd neergeslagen gaf Joey de soldaat een klap.

Wat er toen gebeurde maakt mij nog steeds misselijk. Tien mannen werden op een rij neergezet, ook mijn vader en Joey. Terwijl wij schreeuwden van angst werden we op de grond geduwd. Tien soldaten ging er voor staan en schoten ze dood. Roerloos lagen mijn vader en broer op de grond. Ondertussen was er gelach en gejuich van Delftse leden van de NSB. Terwijl mijn moeder en zusjes werden afgevoerd lukte het mij om te ontsnappen.

Sindsdien ben ik op de vlucht. Weg van oorlog, weg van haat. Ondanks dat ik na een jaar aankwam in Damascas en daar nu een jaar alleen in een appartement zit zal ik de pijn en angst nooit kunnen wegnemen. Toen ik daar aankwam waren er menigtes Syriers die naast vluchtelingkampen schreeuwden dat we terug moesten naar ons eigen land, dat we niet welkom waren. Ondanks een enorme boosheid die in mij naar boven kwam ontmoette ik ook een vriendelijke jongen van 25, genaamd Hani. Hij is een paar keer bij mij langs geweest en me het gevoel gegeven van vetrouwen en ik heb hem mijn verhaal verteld.

Ondanks dat ik alles kwijt ben, en nooit meer terug kan naar Nederland, probeer ik hoop te houden dat ik hier een nieuw leven kan opbouwen. Op dit moment ben ik aan het leren voor een taaltoets Arabisch zodat ik misschien ergens wat werk kan vinden of kan studeren. Toch blijft dit ontzettend moeilijk en heb ik veel verdriet. Ik mis Vera dagelijks en hoop dat het goed met haar gaat. Ik zal de littekens voor altijd bij mij dragen en hoop dat de oorlog ooit zal ophouden.


Dit verhaal is gebaseerd op het leven van Hani maar geschreven vanuit mijn perspectief mocht ik als joods persoon zeventig jaar geleden in Delft hebben gewoond. Hani is een vluchteling uit Syrië welke ik enkele weken geleden heb leren kennen in Delft. Een week geleden heeft hij mij zijn verhaald verteld.

12019925_10203881298593169_5749261991396789619_n

Oorlog en het daarvoor moeten vluchten is van alle tijden.

Dit was een verhaal om meer begrip te creeren voor zijn situatie en dat van alle vluchtelingen.

Welkom op mijn blog!

Hey!

Leuk dat je een kijkje neemt op deze blog. Naast dat ik soms wat fantaseer over de toekomst en terugdenk aan reizen probeer ik vooral te schrijven over actuele gebeurtenissen in de wereld. Met name het continent Afrika heeft mijn aandacht in verband met de vele problemen zoals oorlog, corruptie en neokolonisatie van het Westen.

Mocht je er een aanvulling of hebben of het er niet mee eens zijn, een reactie is altijd welkom!

_20150919_013409

Met vriendelijke groet,

Erik