Vluchteling

Syrië, Damascus, 1942

Mijn naam is Erik van der Zanden en ik ben een Nederlandse vluchteling.

12036753_951695294877435_5698623868507764466_n

Momenteel woon ik een jaar in Damascus, de hoofdstad van Syrië. Ik heb alles achter moeten laten en voel mij erg eenzaam in deze stad. Ik weet niet hoe het gaat met mijn broertje en zusjes. Mijn vader en oudste broer zijn doodgeschoten en mijn moeder is vermist. Ik weet niet of ik nog de kracht heb om hier een nieuw leven op te bouwen. Dit is mijn verhaal.

Ik ben een jongen van 24 jaar en het zou nog drie weken duren voordat ik mijn bachelor zou halen op de universiteit na vier jaar studeren. Ik hou van gamen, tennissen en rondhangen in de stad met mijn vrienden. In Delft had ik een verloofde genaamd Vera, een meisje waar ik intens veel van hield. We zouden in 1941 trouwen en gaan samen wonen. Ik ga haar nooit meer zien, en moet huilen elke keer als ik aan haar denk. Ik kan niet meer terug.

Ik kom uit een joods gezinnetje, en ben de middelste van zes kinderen. Mijn oudere broer Joey was een avonturier en heeft veel gereisd, mijn oudere zus Dionne had een eigen salon en een zoontje van vijf. Suzanne was glazenier, Elise leidinggevende bij een lokale pizzeria en mijn jongste broertje Tom was net zoals ik student. Mijn vader Piet werkte bij de Technische Universiteit en was hertrouwd met Petri die in de keuken werkt. Mijn moeder was godsdienst lerares. We hadden een erg fijn leventje en mooie toekomstplannen. Tot het ondenkbare gebeurde. Duitse Invasie.

Natuurlijk hadden we verhalen gehoord. Sinds Hitler aan de macht was groeide er steeds meer haat en discriminatie. Sinds de economische crisis in 1929 waren veel mensen hun baan kwijt geraakt en ging het niet goed met de economie. Volgens Hitler kwam dit door de Joden, en veel mensen geloofden hem. Ook wij in Delft werden steeds meer gediscrimineerd maar onze vader leerden ons daar mee om te gaan. Ook toen er vehalen de ronde ging over dat Joden in dezelfde wijken werden gestopt in Duitsland waren we erg geschrokken, maar we hadden nooit verwacht dat Hitler macht in Nederland zou krijgen.

Toch gebeurde dat, en maakten de Nazi’s de dienst uit in Delft sinds 1940. Sindsdien werd ons leven kapot gemaakt. Niet eens door de Duitsers, maar door de andere Delftenaren die hun haat en frustratie afreageerden. Het salonnetje van Dionne werd in de brand gestoken en mijn broertje Tom in elkaar geslagen. We moesten gele sterren gaan dragen, en mochten bij veel plekken niet meer naar binnen.

We schuilden vooral in ons huis en probeerden de situatie te doorstaan. Tot we op een dag werden opgehaald door een legertruck en enkele Nazi’s. Tom was in Amsterdam. We werden ruw in de truck gegooid. Ik had de nacht ervoor stiekem met Vera in de schie gezwommen, dat zou de laatste keer zijn dat ik haar zag. Op het marktplein werden de mannen van de vrouwen gescheiden. We moesten naar werk kampen. Mijn vader en oudere broer Joey kwamen hiertegen in protest, samen met andere ouderen. Nadat mijn vader met een geweerkolf werd neergeslagen gaf Joey de soldaat een klap.

Wat er toen gebeurde maakt mij nog steeds misselijk. Tien mannen werden op een rij neergezet, ook mijn vader en Joey. Terwijl wij schreeuwden van angst werden we op de grond geduwd. Tien soldaten ging er voor staan en schoten ze dood. Roerloos lagen mijn vader en broer op de grond. Ondertussen was er gelach en gejuich van Delftse leden van de NSB. Terwijl mijn moeder en zusjes werden afgevoerd lukte het mij om te ontsnappen.

Sindsdien ben ik op de vlucht. Weg van oorlog, weg van haat. Ondanks dat ik na een jaar aankwam in Damascas en daar nu een jaar alleen in een appartement zit zal ik de pijn en angst nooit kunnen wegnemen. Toen ik daar aankwam waren er menigtes Syriers die naast vluchtelingkampen schreeuwden dat we terug moesten naar ons eigen land, dat we niet welkom waren. Ondanks een enorme boosheid die in mij naar boven kwam ontmoette ik ook een vriendelijke jongen van 25, genaamd Hani. Hij is een paar keer bij mij langs geweest en me het gevoel gegeven van vetrouwen en ik heb hem mijn verhaal verteld.

Ondanks dat ik alles kwijt ben, en nooit meer terug kan naar Nederland, probeer ik hoop te houden dat ik hier een nieuw leven kan opbouwen. Op dit moment ben ik aan het leren voor een taaltoets Arabisch zodat ik misschien ergens wat werk kan vinden of kan studeren. Toch blijft dit ontzettend moeilijk en heb ik veel verdriet. Ik mis Vera dagelijks en hoop dat het goed met haar gaat. Ik zal de littekens voor altijd bij mij dragen en hoop dat de oorlog ooit zal ophouden.


Dit verhaal is gebaseerd op het leven van Hani maar geschreven vanuit mijn perspectief mocht ik als joods persoon zeventig jaar geleden in Delft hebben gewoond. Hani is een vluchteling uit Syrië welke ik enkele weken geleden heb leren kennen in Delft. Een week geleden heeft hij mij zijn verhaald verteld.

12019925_10203881298593169_5749261991396789619_n

Oorlog en het daarvoor moeten vluchten is van alle tijden.

Dit was een verhaal om meer begrip te creeren voor zijn situatie en dat van alle vluchtelingen.

Welkom op mijn blog!

Hey!

Leuk dat je een kijkje neemt op deze blog. Naast dat ik soms wat fantaseer over de toekomst en terugdenk aan reizen probeer ik vooral te schrijven over actuele gebeurtenissen in de wereld. Met name het continent Afrika heeft mijn aandacht in verband met de vele problemen zoals oorlog, corruptie en neokolonisatie van het Westen.

Mocht je er een aanvulling of hebben of het er niet mee eens zijn, een reactie is altijd welkom!

_20150919_013409

Met vriendelijke groet,

Erik